Айғайлағандар немесе үнсіз қалғандар – Әзірбайжанды кім жақсы көреді

«Ұлымды жақсы көремін, қызымды жақсы көремін, әке-шешемді жақсы көремін, әйелімді жақсы көремін» деп күн сайын айғайлайтын адамды көрдіңіз бе?... Ағасы мен әпкесін жақсы көрген адам мұны күнде айтпайды. Махаббат айтылмайды, ол тәжірибелі Махаббат дыбыспен өлшенбейді. Әлеуметтік желіде бөлісу арқылы махаббат құндылыққа ие болмайды. Махаббат - адам жанының өзіне жасайтын үнсіз ант. Науқан махаббат болуы мүмкін емес. Жоба махаббат болуы мүмкін емес Біз өмір сүріп жатқан әлемде махаббаттың мәні көп өзгерді. Сәл сәнге айналған сияқты. Олардың көпшілігі минутына бір рет «Ол Әзірбайжанды қатты жақсы көреді, халқы үшін күйеді» дейді. Бұл өте түсінікті, бұл сөздер шу шығарып, мақұлдайды. Бірақ бұл айқайда қаншалықты шындық бар? Шын мәнінде, мұндай адамдар өз отбасын дәл осылай «сүйеді». Олар әлеуметтік желіде ата-анасын, бала-шағасын, жарын көрсету арқылы махаббаттарын көрсетеді Шынайы махаббат мүлде басқа. Ол риясыз болады. Өмірінде «Мен Әзірбайжанды сүйемін» деп айтпаған адамдар бар. Бірақ ол осы мемлекет үшін күнде жұмыс істеді. Олар ауыртпалықты арқалап, үнсіз еңбек етті. Олар айқайлаған жоқ, өздері жасағандарымен көрінді. Оларға біреу сене ме, сенбесе бәрібір. Өйткені олардың өздері сенеді. Олар үшін махаббат тамаша емес, Отан айла-шарғы жасау пәні емес Мемлекет, Отан, халық – киелі ұғымдар. Олардан ойын жасау – бұзақылық. Рейтинг жинау – масқара Ақыл-есі дұрыс ешкім анасын сүйіспеншілікке айналдырмас, аналық махаббатын көрсететін көрініс жасамас еді. Елге деген сүйіспеншілік осындай болуы керек Ең бастысы, мемлекет те, халық та өзін жақсы көретіндерді біледі. Оларды тарих біледі, болашақ та біледі Расулзада қаруластарымен бірге Республиканы құрды. Олар осы жол үшін жанын берді. Бірақ бірде-бір рет «қара, біз Отанды сүйеміз» деп айқайлаған жоқ Ұлы көшбасшы Гейдар Әлиев тәуелсіз Әзірбайжанды ыдыраудан қорғады. Өмірін осы мемлекетке арнады. Оны осылай еткен махаббат еді. Бұл Самад Вургудың «Әзірбайжан» поэмасын оқығанда жанып тұрған адамның махаббаты еді Президент Ильхам Әлиев ғасырлардағы жеңілісті тарихқа айналдырды. Ол халықтың бірлігін қамтамасыз ету арқылы Қарабақ пен Шығыс Зәңгезүрді басқыншылықтан азат етті. Бұл Әзірбайжанға деген махаббаттың шыңы еді Полад Хашимов генерал болған. Бірақ бар мінез-құлқымен ол ең алдымен азамат екенін көрсетті. Осы жер үшін жанын берді. Бірақ бірде-бір рет «Мен елімді қатты жақсы көремін» деп айтқан жоқ. Соны көрсетіп, тарихта қалды Енді сұрақ туындайды, Әзірбайжанды кім жақсы көреді? Оған кім қызмет етеді? Шу шығаратындар ма, айғайлағандар ма, әлде тыныш жұмыс істейтіндер ме? Бөлісетіндер ме, әлде иығына жүк артып, келмейтіндер ме? Сүйіспеншілік үнсіз тұрғанда шынайырақ болатынымен келісерсіз. Бүгін бізге дауысты махаббаттан гөрі үнсіз адалдық, бейнеден гөрі шындық керек Ал махаббат сахна үшін жаралмағанын ұмытпайық. Махаббат өмір үшін Яғни, Әзірбайжанды сүю оны айтумен емес, өмір сүрумен өлшенеді Шынайы махаббат ешқашан өзін дәлелдеуге тырыспайды