Hamının itirdiyi bir səhv - Cenk Mutluyakalı

"İnsan məna axtarır; kainat səssizdir." Fransız yazıçısı və filosofu Alber Kamyu dünyaya belə baxırdı. İnsanın məna axtarışı heç vaxt bitmir. Necə ki, dünyanın laqeydliyi heç vaxt bitmir ***Təsəvvür edin mehmanxana... Tutqun bir ölkədə... Bomboş, işıqsız, dumanlı... Həyatın sanki dayandığı yerdə Oteli yaşlı ana və qızı Marta idarə edir. İkisinin də tək arzusu qaçmaqdır...Günəşə...Dənizə...Başqa həyata Bu arzularına çatmaq üçün seçdikləri üsul dəhşətlidir... Təsadüfən otelə gələn tənha və varlı əcnəbiləri əbədi yuxuya qovuşdurur, meyitlərini çayın soyuq sularında, yosunların qoynunda qoyurlar Bir gün illər əvvəl evdən çıxan oğlu Can otelə gəlir. Xoşbəxtlik tapdı, evləndi və varlandı. O, ana və bacısına sürpriz etmək istəyir. Kim olduğunu demir. Gərginlik buradan başlayır. Çünki bəzi fəlakətlər pislikdən çox sükutdan doğulur ***Nikosiya Bələdiyyə Teatrı Kipr Teatr Festivalı çərçivəsində tamaşaçılarını "Yanlış"la qarşıladı. Albert Camus yazırdı Rejissor Nehir Dəmirəl son dərəcə sərt, qəddar və gərgin mətn seçib. “Kim əylənməyə gəlirsə, burada gözlədiyini tapmaz” misrası əslində tamaşanın ruhunu ümumiləşdirir Bu, asanlıqla istehlak edilən, tamaşaçıya rahatlıq verən tamaşa deyil, kassa oyunudur. Nehir Dəmirəlin seçimlərində həmişə populyar mədəniyyətin gözləntilərinə təslim olmayan bir münasibət var. O, səhnədə tamaşaçını narahat edən, yüz dəqiqə sual verən povest yaradır Serial qətl hekayəsindən kənarda... Korluq... Ünsiyyətsizlik... Uyuşma Martha... Nifrət etdiyi həyatda çürümüş, canından bezmiş gənc qadın... Gülsəfa Dədə oynadı. O, əvvəlcə səhnəyə yorğun xəyalpərəst kimi çıxır. Dəqiqələr keçdikcə yırtıcı, qorxulu və qaranlıq bir xarakterə çevrilir. Gülsefe Dədə personajın dağıdıcı metamorfozasını sözün əsl mənasında tamaşaçıların beyninə həkk edir. Kipr türk teatrı yeni və güclü aktyor qazanır Ana rolunu Özgür Oktay canlandırıb. O, həm qətllərdən, həm də həyatdan bezmiş yorğun qadını canlandırır. Özgür Oktay bu mövsüm demək olar ki, hər tamaşada səhnədə olub. Bəlkə də bu, onun ən çətin rollarından biri idi. Ustad iş... Çox gözəl yozub “Səhv”dəki ana və Marta kimi gözə dəyməsələr də, digər obrazlar da tamaşanın ziyalı onurğasını uğurla daşıyırlar Can... Yaxşılıq etmək istəyən insandır... Bəlkə də məsumluğu təmsil edir... Bunun əvəzini canı ilə ödəyir... Nejdet Serkan Sadıkoğlu Can obrazını səmimiyyətlə səhnəyə çıxarıb. İlk dəfə baxdım. Yolunuz açıq olsun Mariya Canın həyat yoldaşıdır. Əslində tamaşada ünsiyyəti, açıqlığı, sevgini təmsil edir... Onu Hatice Tezcan ifa edib. O, illərdir teatrımızın ən daimi adlarından biridir. Bəlkə də 20 ildən artıqdır ki, eyni ardıcıllıqla səhnədədir... O, bu ölkənin ən yaxşı aktrisaları sırasındadır Barış Refikoğlu çətinliklə danışan qoca eşikağası rolunu canlandırıb. Nə deyək... Bəzən bir duruş, bir baxış kifayətdir ***Səhvdir...Bəlkə də buna görədir...Hər kəsin əslində gözəl xəyalları olduğu halda...Bəziləri danışmır...Bəziləri rəhm etmir...Bəziləri dayan demir...Bəziləri qaranlığından əl çəkmir...Heç kim heç kimə qulaq asmır...Heç kim heç kimi eşitmir İnsanlar, sözlər, arzular bəzən gec canlanır... Bəzən insan ən yaxınlarına belə yad ola bilir • Mobil telefonlar teatrın girişində yığılmalıdır... Çünki hələ də telefonunu söndürməyi bilməyən və ya davamlı mesajlardan narahat olmayanlar var. • Tamaşa yeni mövsümdə hər həftə tamaşaya qoyulacaq. Tamaşaçıların bu cür prodakşnlara maraq göstərməsi, dəstək verməsi vacibdir. Çünki yalnız o zaman teatrlar daha cəsarətli repertuarlar yarada bilər; Əyləncəli və asanlıqla istehlak olunan əsərlərlə yanaşı, insanları düşünməyə məcbur edən mətnləri də səhnəyə çıxara bilər. Kamyu kimi yazıçıların səhnədə qalması qismən zalları doldurmaqdan asılıdır