Huseyin Ekmekchi shunday deb yozgan edi: Biz bu mamlakatdan voz kechdik

BU DAVLATDAN BO'LDIK... DAVLATDAN DAVLAT XIZMATCHI BO'LISH VA MAYO OLISH MAQSADLARIDAN BOSHQA KUTILMAYDI... ISHLATILADI, REJASIZDAN KO'P, KO'P KUTIB BO'LADI AMMO KICHIK MAVLATNI BOSHQARISH OSONROQ.. YUZIMIZNI NIKOZYAGA O‘RGANK YAXSHI BO‘LADI.. ILDIZDAN, URNAVALARIMIZDAN VA QADRIYATLARIMIZDAN UZULIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB KETIB BORSA… takror aytaman. Biz bu mamlakatdan voz kechdik. Ehtimol, bu biz duch keladigan ko'plab muammolarning qisqacha mazmuni. Chunki bizning hayotimiz davlat xizmatchisi bo‘lishni xohlovchilar bilan davlat xizmatchisi maoshini to‘liq olmoqchi bo‘lganlar o‘rtasida o‘tadi. Hayot yupqa ipga aylandi, uzilishi ham, uzilmasligi ham mumkin. .Biz hayotni sog'indik. Yurtimizni sog'indik Men yaqinda Italiyada edim. Men kichik shaharlarni ko'rdim. Men besh ming kishi yashaydigan joylarni ko'rdim. Men olti ming kishi yashaydigan joylarni ko'rdim. Men sakkiz ming kishi yashaydigan joylarni ko'rdim. Ammo o'sha mitti shaharchalar ko'chalarida o'n minglab sayyohlar bor edi. Qayerdan? Chunki ular o'z tarixini saqlab qolishgan. Ular o'zlarining tabiiyligini saqlab qolishdi. Ular o'zlarining muzeylariga g'amxo'rlik qilishdi. Ular o'z madaniyatini saqlab qolishdi. Bularni ko'rish uchun dunyoning turli burchaklaridan odamlar kelishadi. Bu aslida shunday oddiy. Ular buni yaxshi ko'rishdi. Ular uni himoya qildilar, tirik qoldirdilar, lekin ko'chalarning ruhini o'ldirmadilar Keyin o‘z yurtimizga qarayman. Famagusta devorli shahri bor. Nikosiya devorli shahri bor. Qadimgi Girne porti bor. Lekin ko‘chalarni to‘ldirgan sayyohlarni ko‘rmayapman. Men jonli maydonlarni ko'rmayapman. Men savdogarlarni tabassum qiladigan faoliyatni ko'rmayapman. Chunki biz vatanimizga e'tiborsizlik qildik Bundan ham yomoni, biz mamlakat xalqidan voz kechdik. Ammo shunga qaramay, hayot go'yo hammasi joyida davom etadi. Bizga nima bo'ldi? Bizning maoshimiz. Keling, ish haqini olamiz. Yiliga ikki-uch marta chet elga ta’tilga chiqaylik. Farzandlarimizni chet elga o‘qishga yuboraylik. Unda kelinglar, ularga “Bu yurtga kelmanglar”, deylik Aytaylik, “Sening kelajaging bu yerda emas”. Biz buni ko'p yillar davomida o'z farzandlarimizning ongsiz ongiga singdirib keldik. “Bu mamlakatda hech narsa bo‘lmaydi”, deymiz. Keyin ortga qaraymiz va nega yoshlar ketmoqda, deb hayron qolamiz. Afsuski, bu haqiqat. Biz o'zimizning konfor zonalarida mamlakatimizni e'tiborsiz qoldirdik Biz o'z vatanimizdan voz kechdik. Biz madaniyatimizdan voz kechdik. Biz tabiatimizdan voz kechdik. Biz ildizlarimizdan voz kechdik. Bizni kimligimizga aylantirgan qadriyatlardan voz kechdik. Biz yashildan voz kechdik va betonga taslim bo'ldik. Biz atrof-muhitdan voz kechdik va axlatga taslim bo'ldik. Biz plyajlarimizdan voz kechdik Biroq, kichik davlatni boshqarish qiyin emas. Kichik aholini boshqarish qiyin emas. Aksincha, bu dunyodagi eng oson ishlardan biri bo'lishi kerak. Ammo biz tezda kiprlik bo'lishni va Kiprda yashashni dunyodagi eng qiyin ishlardan biriga aylantirdik Bizning maoshimiz kabi bu mamlakat uchun muammolarimiz ko'p. Lekin maoshni to'laydigan hech kim yo'q. Davlat har oy milliardlab lira maosh to'laydi. Jamoatchilik o'sib bormoqda. Xarajatlar ortib bormoqda. Ammo xizmat ko'lami o'smaydi. Hosildorlik o'smaydi. Ishlab chiqarish o'smaydi. Xo'sh, nima o'sib bormoqda? muammolar Bugungi kunda bu mamlakatda ishlab chiqarish sohasi o'tkir. Sanoatchilar omon qolish uchun kurashmoqda. Mahalliy ishlab chiqaruvchilar himoyalanmagan. Insofsiz raqobat nazorat qilinmaydi. Noqonuniy mehnat iqtisodiyot va mehnat hayotini ostin-ustun qiladi. Qoidalar bor, lekin hech kim ularni qo'llamaydi. Qonunlar bor, lekin hech kim nazorat qilmaydi Biz 15-16 yoshli bolalar tungi hayotda bemalol harakat qila oladigan tizim haqida gapiramiz. Spirtli ichimliklarni sotish bilan bog'liq qoidalar mavjud. Yosh cheklovlari mavjud. Ammo nazorat qiluvchi hech kim yo'q. Keyin o‘girilib, yoshlarni ayblaymiz Turizmga qaraylik... Raqamlar aniq. Ko'p yillar davomida Shimoliy Kiprning eng katta afzalligi uning Yevropa bozorida ko'rinishi edi. Ayniqsa, ingliz sayyohlari bu mamlakat uchun juda muhim edi. Bugungi kunda turistik profil o'zgardi. Turizmning tabiati o'zgardi. Turizmning yo'nalishi o'zgardi Chunki reja yo'q. Vizyon yo'q. Uzoq muddatli maqsad yo'q. Biroq, bu orolning tarixi. Bu orol madaniyat. Bu orol quyosh. Bu orol tabiatdir. Bu orol turizmdir. Bu orol ta'lim. Bizda dunyoning ko‘plab mamlakatlarida mavjud bo‘lmagan imkoniyatlar mavjud. Ammo biz o'zimizdagi narsalarni baholash o'rniga iste'mol qilishni tanladik takror aytaman. Biz bu mamlakatdan voz kechdik. Haqiqiy muammo shu. Chunki davlat avvalo hukmdorlar nazarida qadrini yo‘qotadi. Keyin jamiyat nazarida. Va keyin bolalarining ko'zlarida. Va bir kun kelib, hamma ketish yo'llarini qidiradi. Bu aynan mening qo'rquvim