Fidoyilik, g'amxo'rlik va sadoqat ramzi

U butun umri davomida atrofdagilardan yordamini ayamaydigan, mehr-oqibati, mehr-shafqati, insonparvarligi bilan ajralib turadigan inson sifatida xotirada iz qoldirdi. Uni taniganlar uni oddiy inson sifatida emas, hamma uchun tayanch, ibrat, ishonch manbai sifatida eslashadi Agar tirik bo‘lganida 2026-yilning 12-aprelida 85 yoshga to‘lgan bo‘lardi.Afsuski, uning shonli hayoti yubileyga 5 oy qolganida yakun topdi va bu ajoyib yubileyni nishonlash na o‘ziga, na yaqinlariga, do‘stlariga nasib etmadi 2025 yilning noyabr oyida Ona radiosining 99 yilligi va Ona televideniyasining 69 yillik tavallud ayyomlari jamoada katta quvonch bilan nishonlanganidan ko‘p o‘tmay, biz eshitgan qayg‘uli xabar butun jamoani (ayniqsa, yoshligidan shu o‘choqqa bog‘laganlarni) larzaga soldi. Bu yangilik 51 yil davomida mana shu o‘choqqa sadoqat bilan xizmat qilgan, shu yillar davomida barchaning katta mehr-muhabbati, hurmati va havasini qozongan “Xizmat ko‘rsatgan madaniyat xodimi”, “Taraqqiyot” ordeni sohibi Sarhad Rahmat o‘g‘li Gasimovning vafot etgani haqidagi xabar edi Birinchi uchrashuv tarixi 1992 yilning bahori edi. Men o'rta maktabda o'qirdim. Milliy Majlis ro‘parasidagi AzTVning “Girish” darvozasi burchagida sartaroshxona bor edi (kollektivning keksa a’zolari keyinchalik bu qatorga qo‘shilgan Shomil, Nozim va Vugar ustalarni yaxshi eslashadi). Uyimiz kompaniya yaqinida joylashgani uchun kerak bo'lganda o'sha sartaroshxonaga borardim (lekin shanba kunlari, chunki ish kunlarida darslar ham, bo'sh joy ham yo'q edi). Keyingi sayrimda Shomil ustaning qo‘lida ishi bor, ikki kishi nard o‘ynayotganini ko‘rdim. Navbat menga kelganida, Shomil narda o‘ynayotgan oq sochli, chaqqon odamni ko‘rsatdi: Navbat erkakda, dedi u Oq sochli yorug'lik darhol javob berdi: Navbatimni shu yigitga beraman”, dedi Men rahmat aytdim va o‘tirdim. Shomil ishini tugatdi. To‘lamoqchi bo‘lganimda, o‘sha oppoq Nuroniy ham menga pul to‘lagan ekan. Yana rahmat aytmoqchi bo‘lganimda, u jilmayib dedi: "Rahmat kerak emas. Siz mening ukamning chaqalog'isiz. Dadanga salomimni yo‘llab, so‘nggi paytlarda efirga ozgina chiqayotganini ayting, ha!”, dedi u Men u kishini tanimagan bo‘lsam-da, bunday arkyan murojaatidan kimning o‘g‘li ekanligimni yaxshi bilishini angladim Kechqurun uyga qaytgach, voqeani ota-onamga aytib berdim. Darvoqe, ota-onam teleradiokompaniya xodimlari o‘z onaliklari deb bilgan, xodimlarning past-balandliklarida jon-jahdi bilan qatnashgan insonlar ekanini aytib o‘taman. Shunday qilib, otam xizmat ko‘rsatgan jurnalist Tofig‘ Mammadov umrining 50 yilini Ozarbayjon teleradioeshittirish qo‘mitasiga (hozirgi MTJ) bag‘ishladi. U ushbu markazda oddiy muharrirdan tortib, Axborot studiyasi direktori o‘rinbosarigacha bo‘lgan turli mas’ul lavozimlarda ishlagan. Ammo jamoa uni ko'proq partiya tashkiloti qo'mitasi (partkom) rahbari lavozimidan bilar edi. Onam Shavkat Abdullayeva Absheron tuman komsomol qoʻmitasi, Ozarbayjon komsomoli Markaziy qoʻmitasi kotibi, 1980-yillarda Vazirlar Mahkamasida Televideniye, Matbuot va Sogʻliqni saqlash sohalarini nazorat qiluvchi boʻlim kuratori boʻlib ishlagan. Xullas, o‘sha paytdagi mendan farqli o‘laroq, jamoa ularni juda yaxshi bilardi va ular jamoani juda yaxshi bilishardi. Shu bois, oq sochli Nuroniyning tashqi ko‘rinishi va bir-ikki belgisi haqida so‘rashganida, ikkalasi ham: “Yuz foiz Sarhod domla bo‘ladi”, deb ikkisi ham Sarhodning insoniy fazilatlarini yuqori baholadilar. Dadam darrov statsionar telefonni ko‘tarib, unga qo‘ng‘iroq qildi (o‘sha paytlarda uyali telefonlar yo‘q edi), ular uzoq vaqt suhbatlashishdi, juda do‘stona munosabatda bo‘lishdi va nihoyat unga rahmat aytishdi. Shunday qilib, ilk uchrashuvimizdanoq menda Sarhod akaning juda ijobiy fazilatlarga ega inson sifatidagi qiyofasi paydo bo‘ldi Ana shu voqeadan roppa-rosa 3 yil o‘tib, 17 yoshda bo‘lganimda otam qo‘limdan ushlab, oilamiz maskani bo‘lmish Ozarbayjon radiosida birinchi ishimni, eng kichik lavozimga – ovoz yozish studiyasida ovoz operatori lavozimiga ishga qabul qildi. Bir yil ovoz operatori bo‘lib ishlab, radioning asosiy ko‘rsatuvlaridan biri hisoblangan va har kuni efirga uzatiladigan “Sahar” musiqa-axborot ko‘rsatuvini tayyorlash uchun rejissyorlik guruhiga ovoz rejissyori lavozimiga o‘tkazildi. Bu masalada tahririyatning xohish-istaklari, ijobiy fikri hal qiluvchi rol o‘ynadi va o‘sha tahririyatning har bir a’zosi bilan bizning qalbimiz o‘rtasida shunday mehr-muhabbat iplari bog‘langan ediki, men o‘sha muhabbatni yetkazishga munosib so‘z topa olmayapman. Men roppa-rosa 15 yil o‘sha spektaklning rejissyori bo‘ldim. Bu davrda Sarhad domla bilan deyarli har ish kuni uchrashib turdik. Buning alohida sababi bor edi. Shunday qilib, “Sahar” ko‘rsatuvi “Xaberlar” bosh muharriri tomonidan efirga uzatildi. “Yangiliklar” tahririyati radiostansiyaning 5-qavatida, Sarhad domlaning xonasi 3-qavatda joylashgan. joylashgan edi. O‘sha yillarda (aniqrog‘i, 1967 yilning oktyabridan 2017 yilning mayigacha) Sarhad domla “Teleradio” kasaba uyushma qo‘mitasi raisi edi. Dasturda ijro etiladigan materiallar bilan (shuningdek, dasturning musiqiy aranjirovkasi va dramaturgiyasini aniqlab olish uchun) tanishish uchun har kuni “Yangiliklar” tahririyatiga borishga to‘g‘ri kelardi. Har gal o‘rnimdan tursam, Sarhod afandini uchratardim. Odatda eshik ochiq bo'lardi. Yonida kimdir bo‘lsa ham (aslida u birov bilan bo‘lmagan kuni deyarli bo‘lmagan) xonaga taklif qilar, ishlarim bilan qiziqar, ota-onamni so‘rar, “salom” yozishni ham unutmasdi. Ularning suhbatlari sho'r-kulgili bo'lardi. Har safar meni “Tofiqovich” deb chaqirardi. Men unga doim “Sarhod amaki” deb murojaat qilardim... (Hozirgi kutubxona bo‘lgan o‘sha xona menga 80-yillarda partiya tashkiloti qo‘mitasi (armanicha “partkom”) raisi bo‘lib ishlaganida o‘sha xonada o‘tirgani uchun ham tanish edi. Bolaligimda otam ko‘p marta meni ishga olib ketardi. Hozir ham otam bilan birga suratga tushganimning sababini baham ko‘raman. Har safar o'sha xonaga kirganimda o'sha yillarga tashrif buyurishni xohlayman...) Nasib qilsa, 2003-yilda otamdan, 2006-yilda esa onamdan ayrildim... Darvoqe, oʻz-oʻzim bilan yolgʻiz qolganimda hamkasblarim, doʻstlarim, AzTV va BDU xodimlaridan tanishlarim, bir soʻz bilan aytganda, hammasi meni tasalli berishdan charchamaganini katta rahmat va minnatdorchilik bilan aytishim kerak. Lekin Sarhad janoblarining birinchilardan bo‘lib samimiy ta’ziyalari, ko‘zlari to‘lib-toshgani, tasalli beruvchi so‘zlari, keyinroq esa katta minnatdorchilik va g‘azab bilan bo‘lgan uchrashuvlarimizda xotiramda abadiy muhrlanib qoldi. Bularning barchasi esa u haqiqiy SADOLAT RAMZI edi deyishimga asos beradi Kollektivning umid joyi Respublikamizning so‘lim go‘shalaridan biri bo‘lmish Lankaron shahrida tug‘ilgan, nomi mehr va ehtirom bilan yodga olingan Sarhad Gasimov 50 yil davomida Ozarbayjon teleradiokompaniyasi kasaba uyushmasi qo‘mitasi raisi, 38 yil davomida Madaniyat xodimlari kasaba uyushmasi Respublika qo‘mitasi Prezidiumi a’zosi, 38 yil O‘zbekiston Respublikasi Madaniyat xodimlari kasaba uyushmasi Kengashi a’zosi, O‘zbekiston Respublikasi Kasaba uyushmasi Kengashi a’zosi bo‘lgan. SSSR 25 yil. Hech qachon hech narsadan nolimaydigan, g‘ururli, aytganidan qaytmaydigan, hech kimga ta’zim qilmagan Sarhad afandi samimiy xatti-harakatlari bilan jamoaning umidi, so‘nggi tayanchi bo‘ldi. Uning davrida bir marta ham Kasaba uyushmasiga yordam so‘rab murojaat qilmagan bo‘lsam-da, ta’mirlash, moddiy qiyinchiliklar, sog‘lig‘i bilan bog‘liq muammolarda yordamga muhtoj bo‘lgan xodimlar birinchi navbatda Sarhod akaga murojaat qilishlarini aniq bilaman. Qo‘lidan kelganicha yordam berar, yordam bera olmasa ham to‘g‘ri yo‘lni ko‘rsatar, nasihat qilar, hech kimni xonasidan ko‘ngli chiqib ketishiga yo‘l qo‘ymasdi. Umuman olganda, bu qanday mo''jiza ekanligini bilmayman. Ammo uning xonasiga kirgan eng asabiy odam tinchlanib, yuragida ertangi kunga katta umid bilan chiqib ketganini ko'pchilik tasdiqlashi mumkin. Tilida shifo, xulq-atvorida malham bordek edi. Umuman olganda, Sarhad akaning hech bir a’zosi e’tibordan chetda qolmagan. Chunki u haqiqiy QURBONLIK RIMZI edi Taqdir bizdan kimnidir olib ketsa ham, xotiralardan o'chira olmaydi. Bugun Sarhad domla oramizda bo'lmasada xotirasi doimo biz bilan. Hayotga bo‘lgan qarashi, mehnatsevarligi, samimiyligi, halolligi, xayrixohligi bilan ko‘pchilik qalbida o‘chmas iz qoldirgan Sarhad domlaning atrofdagilarga ko‘rsatgan g‘amxo‘rligi, do‘stlariga bo‘lgan sadoqati, amalga oshirgan ezgu ishlari hozirgacha e’zoz va ehtirom bilan yodga olinadi. Uning aytgan so‘zlari, bergan nasihatlari, hayot yo‘li kelajak avlodlar uchun qimmatli ibratdir Nihoyat, Sarhad domlaning vafoti haqidagi xabarni eshitganimdan buyon u kishi haqida o‘z dildan so‘zlarimni yozish g‘oyasi paydo bo‘lganini aytib o‘tmoqchiman. Lekin ichimda qandaydir xavotir va ikkilanish bor edi. Men yozgan asarimda shunday inson qiyofasini barcha tuslari bilan tasvirlab berolmayman, deb qo‘rqardim. Bu qarorni qabul qilgan qadrli hamkasbim Mubariz Sulaymonli edi, biz u bilan har hafta mehr bilan “Sahar” dasturini tayyorlardik. Shunday qilib, 3 ta marosimda Sarhod janoblarining tashkilotchilik missiyasini sodiq va mahorat bilan bajargan Mubariz Sulaymonli bir necha kundan keyin menga qo‘ng‘iroq qildi: “Sarhad domla haqida kitob tayyorlamoqchiman, shuni xohlardim Yillar davomida yonma-yon bilgan, yonma-yon ishlagan kishilarning samimiy so‘zlari o‘rin olgan o‘sha kitobga xotiralaringiz ham kiritilsin”, dedi u Sarhod domlaning aziz xotirasini abadiylashtirish yo‘lida ilk qadamni qo‘ygan muhtaram hamkasbim Mubariz Sulaymonliga chuqur minnatdorchiligimni bildiraman. Bu taklif esa meni yana bir bor amin bo‘ldiki, qancha kunlar oylaru yillarni almashtirmasin, Sarhod afandining aziz xotirasi, qilgan mehr-muruvvatlari uni taniganlar qalbida hamisha saqlanib qoladi. Chunki u chinakam G'amxo'rlik RAMZI edi O‘zining soddaligi, kamtarligi, mag‘rurligi, jasur shaxsi bilan xotirada abadiy iz qoldirgan bu inson haqida ko‘p so‘z aytishim, ko‘p so‘z yozishim mumkin edi. Ammo men ushbu qisqa maqolani uning xotirasiga bag'ishlangan she'r bilan yakunlamoqchiman: U yaxshilik qilishdan kuch oldi U yaxshi amallar bilan ulug‘landi Qiyinchilikka duchor bo'lgan odamga befarq bo'lmasdi Sarhad Gasimov qo‘l tayanchi bo‘ldi Uning bir yuzi, bir yuzi bor edi U ochiqko'ngil va to'g'ridan-to'g'ri edi Aytganini to'g'ri aytardi Sarhad Gasimov haqiqatga savol beruvchi edi U mashaqqat va xorliklarni ko'rgan U katta qiyinchiliklarni boshidan kechirdi Eshitasiz, ovozni eshitish kifoya edi Sarhad Gasimov umid chirog‘i edi Uning nazarida dunyo butunlay boshqacha edi Haqiqatda uydirma yo'q edi Nurdan yer uzilgandek Nurlu mehmoni Sarhad Gasimov bo'ldi Shoir-publisist, Ozarbayjon Yozuvchilar va Jurnalistlar uyushmasi aʼzosi