Sosyal engellilik mi, entelektüel üstünlük mü?

Gürültülü davetlerde, anlamsız kalabalıklarda kendinizi "uzaylı" gibi hissediyorsanız, tebrikler: Beyniniz daha iyi çalışıyor. Toplum yıllardır bize "sosyal olma" normlarını empoze etse de bilim bambaşka bir gerçeği fısıldıyor: Zeka ne kadar yüksekse kalabalığa ihtiyaç da o kadar az "Akıllı beyin" neden gürültüye tolerans göstermiyor? Müzik ve ışık ortalama bir beyin için "eğlence" ise, yüksek IQ'lu bir beyin için bilgi kaosudur. Beyniniz her yüz ifadesini, her ses tonunu analiz ederken kalabalık sizin için bir dinlenme değil, yoğun bir çalışma rutinidir Ortalama ve düşük entelektüel seviyeye sahip insanların iç dünyaları boş olduğundan sürekli "çölden" beslenmek zorundadırlar. Biri onlara bir şey söylemeli, biri gülmeli, biri onlara dokunmalı. Yüksek IQ'ya sahip bir kişi kendi iç diyaloğundan hoşlanır; kendisi ile en ilginç muhataptır Boş Konuşmaların "Ölümcül" Sıkıntısı Ortalama bir insanın saatlerce tartıştığı konular (kimin ne giydiği, kimin nerede olduğu) oldukça zeki bir insan için nöron kaybıdır. Akıllı insan "anlam" arar, kalabalık ise "gürültü" arar Nöronların Diktatörlüğü Nörobiyoloji acımasızdır: Araştırmalar, yüksek zekaya sahip insanların beyinlerindeki dopamin reseptörlerinin sosyal uyaranlara daha çabuk doyuma ulaştığını göstermektedir. Yani akıllı bir insanın, kalabalık saatlerce dans etse bile 15 dakikalık iletişimden aldığı "memnuniyet"i elde edemez. Onlar hala "açlar" ve siz "toksunuz" ve eve gitmek, kitap okumak ya da sadece susmak istiyorsunuz Sonuçta geri çekilme asosyallik ya da utangaçlık değildir. Bu, beynin kendini koruması ve daha önemli görevlere odaklanmasıdır (düşünme). Eğer tek başına bir akşam sizin için en gürültülü partiden daha değerliyse, o zaman azınlıktasınız demektir Ve bu sizin zayıflığınız değil, gücünüzdür – Kalabalıktan kaçınmak bir "sosyal engel" değildir, bu bir Entelektüel Avantajdır!