Tanıklık sanatı... - Timur Huseynov'un yazısı

Herhangi bir devletten daha yaşlı olan birkaç meslek var. Bunlardan biri, gördükleri şeyleri başkalarına anlatmaktır. İlk yasanın çekilmesinden önce bile ve ilk duvar inşa edildi, ateş tarafından oturan bir adam, afar'dan geri döndü ve diğer kabilelere şöyle dedi: Ben orada, nehirdeydim ve bunu gördüm ve aksi halde değildi. Başka herkes dinledi ve bazen hayatları onun sözlerinin doğruluğuna bağlıydı - canavarın sudan çıktığı yerde, yabancı kabilenin nereden geldiği, yabancı kabilenin uzaylılığa güvenmesi mümkün olsaydı. Bu isimsiz narrator ilkel ateş bizim babamız ve ben, bu meslekten iki yıl boyunca geçtim, kendimde ve yoldaşlarımın eski, insanlık öncesi neredeyse özellikleriyle daha net bir şekilde ayırt edin. Gazetecilik on yedi. yüzyıl gazetesi tarafından icat edilmedi. Sadece konuşmanın kendisi kadar eski bir ihtiyaç için bir isim ve form verdiler, dünyada yaşamaya alışık olduğumuz dünyanın dışında neler olduğunu bilmeniz gerekiyor Ne kadar az, aslında, şeylerin özü binlerce yıl boyunca değişti. Değişen araçlar - kil tablet, papyrus, liderlik mektubu, telgraf teli, ekran görüntüsü. Hızlar değişti - bir ay atlayan elçi, ikinci olarak zemini sallayan bir sinyale yol açtı. Bir şey değişmedi, aynı, ilkel. Olay hakkında gerçeği anlatmak için, buna yakın olmanız gerekir. Kendi gözlerinizle görmek, canlı sesleri duymak, yakın olanları hissetmek ve başka birinin açıklamasıyla değil. Aksi takdirde ikinci ağızdan elde edilen her şey, söylentilere göre, belirsizliğin bir teminatı taşır ve deneyimli bir kulak, bir mücevher olarak yanlış bir taş ayırt eder. Bu anlamda, mesleğimiz canlı olarak varlığından ayrılmaz, yere ve dakikaya bağlı ve teknik mucizeler kaldırılmamış ve bu kök doğasını ortadan kaldırmayacak Eskiler elçinin değerini bizimkinden daha iyi anladılar. Yunanlılar arasında, dünyalar arasındaki kelimeyi taşıyanların koruyucusu, efsanelerine göre Hermes, ihtiyaç duyduklarına ve yabancılara ve haber getiren herkese saygı duymalı; ve o, eloquence tarafından kredilendirilme şansına sahip değildi, çünkü haberler biraz daha bunu aktarmalıdır. Achaemenids'in Pers İmparatorluğu, Herodotus'a göre, kar, yağmur, ısı veya gece karanlığınla durdurulamadı. Roma, ilk başta, uzak sınırlarda neler olduğunu bilmek için, güç koşuludur ve cehalet yıkıma ilk adımdır. Medeniyet tarihi, eğer yakından bakarsanız, insanın cehaletinin üstesinden gelmek için çabalarının tarihinde, gözlerin nereden gelmediğini hissetmek ve düşünmek. Ve bu uzun, binlerce yıllık iş insan vizyonu genişletmek için, gazeteci kardeşimiz sadece eski bir zincirdeki son bağlantıdır Ancak tanık olmak kolay bir görev değildir ve ağırlığı sadece yere girmek değildir. Gerçek meydan okuma oradayken başlar. Görmek anlamamak ve anlamamak, bu şekilde abartma veya ihmal yoluyla yalan söylememek gibi bir şekilde anlatılamaz. Çiğ gerçek ve basılı kelime bir chasm ve tüm profesyonel hayatı boyunca köprüler inşa etmeyi öğrenen dürüst bir adam, köprünün mükemmel olmayacağını bilmek. Beşinin farklı tarif edeceğini gördüm ve her biri kendi yolunda haklıydı - ve kendi yolunda kör olurdu. Tanık bir ayna değil; hafızasıyla yaşayan bir adamdır, önyargıları ve zanaatın en büyük yeteneği bir an için bir kenara adım atabilir ve olayı bir şey yapmadan geçirebilirsiniz Bu, nadiren tartışılan bir mesleğin ahlaki siniridir çünkü bu konuda konuşmak utanç verici, çünkü çok kişisel olan şeyler hakkında konuşmak utanç verici. Bir gazeteci sürekli günahla karşı karşıya kalır. Güzellik uğruna empati kurmak, izlenim uğruna keskinleştirmek, açıklık uğruna basitleştirmek, rahatlık uğruna sessiz tutmak - kendi veya başka birinin olmak. Bu günahların her biri kendi yolunda tatlı ve yıkıcıdır ve onlara en tehlikeli yere ulaşmaktan daha serttir. Kelimenin tam olarak yalan söylediğini biliyorum, çünkü çok güzeldi - körler, gerçek gölgeler içine kaybolur. Ve her cümlede tökezleyenleri tanıyordu, ama onun arkasında sadece çıplak, hoş olmayan dürüstlüğü vardı. En nadir hediye - ve en nadir şans - bir kişide bu erdemler bir anda bir araya geldiğinde: syllable ve incorruptible Truthness gücü. Çok sık bir araya gelmiyorlar neredeyse asla ve tüm hayatım boyunca parmaklarımı sayabileceğim türden insanların zanaatında Ve gördüğünüz şeyin ağırlığı! Sanatın ders kitaplarında yazılmıyor, ancak uzun süre bu yolları yürüyen herkes kendi omuzlarında bunu biliyor. Problemin yerine gelirsiniz ve içinizde taşırsınız ve masanıza veya evde gitmene izin vermez. Tanık, artık silinmeyen anılarla ifade ettiği için ödeme yapar, uykusuz gecelere geri gelecek yüzler. Bu, mesleğimizin görünmez fiyatıdır ve birkaç kişi bunu dıştan tahmin eder, sadece basılı sonucu görür ve onu almak için patladı bir kişiyi görmüyor Ve bu antik zanaat, eşsiz bir çağda yaşamak zorunda kaldı. Zamanımız hakkında konuşuyorum, tarihte ilk kez insanlık haber eksikliğinde boğuluyor, ancak bir sürü haberde. Daha önce, haberler bir rarity, bir prey idi; gezilerle donatılmış, haftalar bekliyordu. Şimdi bir sel, sonsuz bir su, ki herkesin birflot boğulmasını öğrenmediğini. Milyonlarca mesaj her saniye dünyaya atılır ve aralarında gerçek ve yalanlar, önemli ve saçma, acı çekme ve diz üzerine örtme, o kadar kalın ki, bir kaç kişi için zaten mümkün olan bir görev haline gelir. Ateşteki eski atalarımız bir şeyden korkuyordu - bu, tehlikeli tehlikeyi bilmeyecekti. Öte yandan acı çekiyoruz: o kadar çok hayali tehlikelerle bombalanıyoruz ve genel mizahta gerçek boğulan sahte haberlerle Yaşımızın en acı paradoksu, gerçeği elde etmek için pahalı ve yavaş olmasıdır ve bir yalan yapmak için anında. Dürüst bir adam gerçekten nasıl olduğunu kurmak için günler alır; isimsiz bir yazar ne olmadığını icat etmek için dakika alır - ve kurgu sinekleri daha hızlı, çünkü sıcak bir zihin için tatlıdır. Gerçek şu ki, tonlarla dolu, düşüncenin çabasını gerektirir; önyargılarımıza hazır, düzelir. Ve vicdanlı gazeteci giderek kendini bir meydanın ortasında, yüzlerce sesin çığlık attığı bir meydanın ortasında konuşan bir adamın pozisyonunda bulur. Onu duyamıyorum. Yavaşlıkla suçlanıyor, karmaşık olmakla suçlanıyor, sokak basitleri ise. Ve sadece dürüst - ama dürüstlüğü bu yüksek açıklığa onur duymamaktadır Buna eklenmemiş bir rakiptir - anlamlı konuşmanın düzgün birliğine kelimeler katmayı öğrenen bir makine. Bir ironi tarafından bir zanaatın yıkımını kınayanlardan biri değilim; Ben de bir ruhsuz bir taklitçi hakkında endişelenmeye şahit olmanın bir yerindeyim. Ancak, iyi niyetli ve sık sık anlaşılmaz bir metnin şimdi yazılı bir kelimenin konseptini değersizleştirdiğini görüyorum. Herhangi bir boşluk, bir makinenin altındaki ağırlığına yükselemeyeceği tek şey: varlığı. Aynı yerde duran canlı bir kişi, bu elusive intonasyonunu yakalayan bu yüzleri kimin hesaplanamaz ya da sahte olabileceğini gördü. Mekanik pürüzsüzliğin yaşı daha da gider, bana daha açık. İşimizin geleceği, syllable'ın hızı ve uyumunda değil, ama bu inatçı, kararsız "Ben oradaydım" Mevcut bol ve ters, gölge tarafı - mute. Böyle bir haber akışıyla, ortaya çıkmamalı, keşfedilmemiş köşeler var gibi görünüyor. Var. Ortak hayatımızın alanları sessizliğe battı, çünkü orada hiçbir şey olmuyor, ancak orada yaşayan bir tanık göndermek pahalı ve kârsız hale geldi. Başka birinin yolda bir kişiyi donatmaktan daha ucuz. Ve haritada sessiz noktalar var, beyaz dipler, okuyucunun hiçbir şey bilmediği hakkında, çünkü onlar hakkında söylenemez. Bu sessiz, tamamen ekonomik mutemellik bazen beni belirgin bir engelden daha üzgün. Prepona en azından gizlinin bir fiyatı olduğunu ve sadece yaşam boyu yaşamın tüm katmanlarıyla geçiyor, sanki dünyada mevcut değiller Ve yine de, zanaatın baş talihsizliğini düşündüğüm yalanların sularıdır. Ana şey farklıdır ve bunu gözyaşları olmadan söylemek gereklidir, çünkü bu siparişin şeyler bağırmaz. Ana şey, izleyicinin izlemekle müdahale etmediğidir. Bu basit, neredeyse çocuk koşuludur ve her zaman insan ırkına ve tüm enlemlere ne kadar zor verildi. Bir soruyla gelen bir kişi, zaman immemorial involuntary wariness - istenen kişi, eski içgüdüleri örtmeye, saklanmamasına izin vermek, başka birinin bakış açılamayacağı yere bakmamasına izin vermek değil, bir şekilde sakinleşir. Ve işte meraklı ve ne olduğumu bir kereden fazla izledim. Çoğu zaman hiç kimse hiçbir şeyi doğrudan yasaklamaz. Kararın bağlı olduğu kişiler çoğunlukla meraklı bakışları engelleme konusunda hiçbir fikre sahip değiller. Ancak engel yine de büyüyor - tabii ki yerel olarak, tedbirli bir kişinin aşırı gayreti nedeniyle, her ihtimale karşı, kendisinden bunu yapması istenmediği halde riske girmedi. Ve hiç kimse tarafından atanmayan bu gönüllü bekçi bazen herhangi bir emirden daha sinir bozucu olabiliyor. En azından karara itiraz edilebilir, ancak durum tespitine itiraz edecek kimse yok Parıldayan gözlerle yanıma gelen ve bir iki yıl sonra bıkkınlıkla soran gençlere cevap veriyorum: Neden? Dünyanın nasıl değer vereceğini unutmuş gibi göründüğü bir amaç için neden kendinizle para ödeyesiniz ki? Onlara elimden geldiğince cevap veriyorum. Biz son tanıklarız. Herkesin gerçeği kendi zevkine göre şekillendirmede özgür olduğu bir dünyada, mesleği icat etmek, spekülasyon yapmak değil, gitmek, görmek ve tanıklık etmek olan nadir bir insan türü var İlkel ateşin başındaki isimsiz hikaye anlatıcısı, cüretkar becerisinin gelecek nesillere de aktarılıp aktarılamayacağını bilmiyordu. Binlerce yıl boyunca adım atarak, şenlik ateşlerinden ve iskelelerden, sansürlerden ve zorbalardan, güçlerin çöküşünden ve zanaatlardaki devrimlerden sağ kurtularak bizimkine kadar hayatta kaldı. Yalanlarla dolu mevcut sağır edici çağda da hayatta kalacak. Daha sonra geri dönüp şunu söylemek için, hayatın henüz yerini yeniden anlatmanın almadığı yere gitmeye hazır insanlar olacak: Oradaydım, gördüm, her şey aynen böyleydi, başka türlü değil