Mali ve Vali - Emin Galala'nın Yansımaları

Buradan. "Yapın." Rus’da “buradan çıkar” duydunuz mu? Ve birçok şey değiştiğine rağmen, Rusların büyüklüğü tartışmasızdır. Rusya ile ilgili diğer elementlerin aksine Sahel bölgesi hakkında zaten yazdık. 11 eyalet içerir. Bu kelime her Azerbaycan'a aşinadır. Ve siz de, eğer bir Azeriseniz ve daha az büyük konuşmasanız, ama daha sevgili yerli Azerbaycan. Yani sahil. Sahil metrosunu duydun mu? Ama aksi takdirde, bu kelimenin anlayışımız onların anlayışlarından çok farklıdır Central Sahel, son on yılda Afrika'nın üzüntüsü haline geldi. Klasik kuraklıka göre, aşırı yoksulluk seviyesi, temel hizmetlerin eksikliği ( nüfusun% 15'inden fazlası elektrik erişimine sahip değildir) ve bir bacchanalia yolsuzluk, güçlü terörist grupların arka planına karşı etkili kamu yönetim sistemleri eklendi, yukarıda bahsedilen nedenlerle bölgeyi seçiyor. Birkaç kişi 2013'te İslamcıların Mali'de Azawad eyaletini ilan ettiğini hatırlıyor. üssü Tuaregs tarafından ikamet edildi (ve bu sadece Volkswagen'den bir jeep değil). Tuaregs kaldırıldı. Bununla birlikte, aynı zamanda kanunda farklı değildi ve Azawad'ın düşmesinden sonra bölgeye geri döndüler, Mali'nin merkezi hükümeti ile ayrılıkçı retorik. Bu, sırayla, demokratik (relatif) liderlik ve Bamako'daki askeri rejime, Mali'nin başkentine yol açtı Biliyorum, okuyucu! Kafam tüm bu zigzags üzerinde. Ve Azawad'ın merkezi Timbuktu'dur (bir zamanlar popüler bir şarkıydı), o zaman kafanı yakalayacaksınız. Siz aldın mı? Şimdi ellerini aşağıya koyun. Azawad, sırayla, bölgede 4 daha fazla ülke bölgesine kilitleniyor Burkina Faso, Niger ve Mali dünyadaki en çok etkilenen terörizm arasındadır. Burada askeri darbeler mevsimsel ARI gibidir. Ve bazı ülkelerde tekrarlanır. Özellikle, Mali’de, benzer bir terör saldırılarının koordinasyonunun bir sonucu olarak ( Azawad Özgürlük Cephesi (Timbuktu, Timbuktu!), Jamaat Nusrat al-İslam-Müslüman, ordu ağır savunma savaşları ile meşgul, savunma bakanı öldürüldü. Bu, Fransa'nın bölgesinden kovulduktan sonra yaratılan bir vakumun arka planına karşı gerçekleşiyor. Paris uzun bir süre bu parçalara hükmeddi ve o zaman onların gibi kırmızı halıyı salladı Ama başka bir element daha var – Moskova, Paris'in kovulmasından sonra kurtarıldı. Wagner ve yoldaşları bir yerlerde bir şeyler destekleyecek görünüyordu ve Batı askeri varlığına alternatif göstermek zorunda kaldılar. Sadio Camara, Mali'nin savunma bakanı dün öldürdü, bölgedeki Rus askeri varlığı için en ses lobicilerden biriydi (aslında iktidara gelen hükümetler aktif olarak koordine edilen çabaların ardından geldi ve hatta Afrika Birliği'nde üyeliği askıya aldı) Ama değildi. Fransızlar şimdi çökmüş “lule” ardından, Rus askeri uzmanlarının ayaklarını (veya daha basit, muz dolum ceplerinin ve Afrika'daki Kremlin'in uzun vadeli bir varlığı için planların uygulanması) Ahlak? Onun değil. Ahlak uzun sürdü. Zor bir gerçek var. Potansiyel olarak zengin olabilirsiniz (doğal kaynaklar, transit fırsatlar, turizm vs.) ve aynı zamanda aptal çocukların yemek için yemek yememesi için hiçbir şey yoktur. Kahvaltı ve öğle yemeği de! Bir ülkenin potansiyeline sahip olmanın kesinlikle sevinç ve tatlı otobüs olduğunu kim söyledi? Turgut Ozal, Türkiye'nin geç başkanı, ülkenin ticari üretim için yeterli miktarda petrol rezervlerinin eksikliğinden haberdar olduğunda, ellerini cennete ve Tanrıya teşekkür etti? Doğal kaynaklar mutluluk bileti değildir. Bu, uçakların zamanından itibaren varış noktalarına uçtuğu havaalanına bir geçiştir. Ama yönetim kurulu kolay değil - savaşmak zorundasınız. Petrol ve gaz varlığının ilerlememizin anahtarı olduğunu düşünüyor musunuz? cebinizi geniş tutun! Doğal kaynaklar olmadan, hiçbir şey olmazdı. Ancak bu “Hayır” daha büyük olurdu ve daha acı verici olan Heydar Aliyev, potansiyel enerjiyi kinetik enerjiye dönüştürdü. Ve Ilham Aliyev, babasının batonuna devam eden. Bu bir ode değil Yetkililer bu bir gerçeğin ifadesidir. Azerbaycan'ı Burkina Faso'yla kıyaslamıyorum (bu ülkeden arkadaşlar kusura bakmayın, çok farklılıklarımız var). Ancak tüm kaynak zenginliği, şanlı tarihi, zengin kültürüyle Azerbaycan sadece kenara itilmekle kalmadı, aynı zamanda bir çukura da atıldı. Bir vagonumuz ve “iyi dilekçilerden” oluşan bir arabamız var 90'ların başında biz kimdik? Müttefikler olmadan hiçbir şeyi gerçekten anlamayan, fedakar dostluğa ve kardeşliğe inanan ve "mavi helikopterdeki büyücü" tarafından teslim edilmesi beklenen adaletin zaferini bekleyen amatörler (eşcinselliğe dair hiçbir ipucu yok, sadece bir doğum günü şarkısıydı). İran fanatikleri ile SSCB anma töreninde yüzlerine ve tabaklarına vurmaktan henüz kurtulamamış Ruslar arasında sıkışıp kalmış, cezasız kalmanın zevkinden boğulan (aynı adaleti beklediğimiz Batı'nın sessizliği içinde Ruslar tarafından yardım edilen) Ermeniler tarafından mağlup edilmiş, Gürcülerin durumu pragmatik bir şekilde istismar etmesini izlerken başımız büyük belaya girmişti. Evet, aynı kardeş Türkiye aslında bizim kim olduğumuzu, bize nasıl davranması gerektiğini anlamadı. Bugün tüm bayraklar bizi ziyaret ediyor, ancak o yıllarda bir şekilde Bakü'ye gelen uluslararası kuruluşların orta sınıf yetkilileri bile neredeyse devletin başına sürükleniyordu - sadece gerçek bir dış politikanın unsurlarına ihtiyacımız vardı Ama konuyu dağıtıyorum. Afrika'ya dönelim. Buradaki her şey son derece kafa karıştırıcı. Rusya Batı'ya alternatif olarak öne çıkmıyor. ABD en azından bu aşamada geri çekildi. Avrupa kendini tanımlamaya çalışıyor. Geriye Çin, artı Türkiye gibi bölgelerarası ağır toplar ve proaktif İsrail (Somaliland'ın adagio'sunu yavaş ama emin adımlarla gerçekleştiriyor, ayrıca bu sadece bir başlangıç) kalıyor. Bu açıdan bakıldığında hem doğrudan hem de kıtadaki müttefikler aracılığıyla söz sahibi olabilmek için partinin bir parçası olmak önemlidir. Aslında ne yapıyoruz Ve diğer "Şanslı Beyler"i hatırlatacağım: "Defol buradan!" Ve bırak gitsin... Yani bırak gitsin