Yüzü olmayan İran: Tahran'da kararları kim veriyor? - Analitik Shereshevsky

Ellerin İran'da yoğunlaştığında? Sonuçta ülkeyi kim yönetiyor: Yüksek Lider Mojtaba Khamenei, IRGC komutanı General Ahmed Vahidi veya belki başka biri? Bir üst düzey İran resmi ABD ile savaşmak, Donald Trump'ın Tahran'ın yeni önerisi ile memnuniyetsizlikten sonra yeniden başlamak için "çok" olduğunu söyledi. Cumartesi günü, İran'ın Fars haber ajansı Muhammed Jafar Asadi, İran ordusunun merkezi komutasının üst düzey bir yetkilisi, “İran ve Amerika Birleşik Devletleri arasında yenilenen bir çatışmanın büyük olasılıkla muhtemel olduğunu” söyledi IDF, İran'da yenilenen ABD grevleri olasılığı için hazırlanıyor - yeni bir bombalama dalgasının başladığından şüphe yok, tekrar ortak bir ABD operasyonu olacak Trump'ın reddettiği İran önerisi, İran'ın Amerikan ablukasını sona erdirmek için Hormuz'ın Strait'inde Tahran'ı ilan etti. Tahran neredeyse her şeyi engelliyor ancak iki aydan fazla Pers Körfezi'nden kendi gemileri. Geçen ay, ABD kendi gemi ablukasını dayattı, İran'a bağlı 40'tan fazla tankeri ele geçirdi, ülkenin ana petrol ihracatını etkin bir şekilde kesti ve ekonomisini feda etti Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki durum gergin kalıyor: İran'ın Hormuz Strait'in kapatılması, daha önce dünya petrol ticaretinin yaklaşık% 20'sinin geçtiği ve daha yüksek fiyatlara yol açıyor. Bu, sırayla, küresel ekonomiyi durgunlukla tehdit ediyor. Buna ek olarak, yakıt fiyatlarındaki keskin artış, Trump'ın ve Birleşik Devletler'deki karartıcı Cumhuriyetçi Parti'nin kredilerini olumsuz etkileyen bir faktör haline geldi ABD ve İsrail İran'ı bombalamaktan dört hafta sonra, savaşı sonlandırmak için bir anlaşma asla ulaşamamıştır. Negotiations her iki taraf da zor talepler yapıyor gibi durdu. Washington sadece Hormuz'un Strait'in açılmasını talep etmiyor - defalarca İran'ın nükleer silahlar elde edeceği bir anlaşma olmadan savaşı sonlandırmayacağını söyledi. Bu, Şubat ayında grev başladığında Trump tarafından belirlenen ana hedefti Amerika Birleşik Devletleri, strait'i açmanın yanı sıra, İran'ın zengin uranyumu ( sivil hedefleri dahil), uranyumun 450 kg'ının Amerika'ya neredeyse silahlanmış seviyeleri ve füze füze füze füzeleri oluşturmak için programın terk edilmesine ek olarak ısrar ediyor İran, sırayla, nükleer programının barışçıl olduğunu iddia ediyor ve Amerikan ablukasını sonlandırmak için Hormuz Strait'in kuşatmasını tartışmaya hazır. Bundan sonra, nükleer bir anlaşmada görüşmelere geçmek mümkündür Joe Biden başkanlık sırasında, bu tür görüşmeler yaklaşık üç yıl boyunca yapıldı ve sonuç vermedi: Tahran, aslında bir nükleer program geliştirirken zaman harcıyordu. Muhtemelen aynı şeyi yapmak istiyor. Bu koşullar altında, önemli bir soru ortaya çıkıyor: Bugün İran’ı bu kadar sert bir duruşla kim yönetiyor? Formal olarak, İran bir vedayat-e-faqih sistemi ile İslam Cumhuriyetidir. Bu, yüce otoritenin manevi lidere ait olduğu anlamına gelir - Rahbar, İslam hukukunda yüce Shia theologian ve uzman. Tüm kamusal yaşam alanlarında kararlar alabilir ve hukuk uygulama ajansları ona itaat eder Başkan Masoud Pezeshkin aslında ekonomik bloku denetleyen ve Rakhbar'ın çıkarlarına devletin çalışmasını sağlayan bir resmidir. Parlamento ayrıca küçük bir güce sahiptir Şu anda, büyük liderin postası Mojtaba Khamenei tarafından, önceki büyük lideri Ali Khamenei'nin oğlu, 28 Şubat'ta İsrail hava grevi tarafından öldürüldü. Ama büyük soru, Mojtaba hala hayatta mı? Daha önce, İran medyası bir İsrail grevinde yaralandığını bildirdi. Termik olarak onun adına mesaj yayınladı, ancak bu yazıya randevudan sonra tüm zaman onun katılımının tek bir videosu görünmedi. n n n Halkla konuşamıyorsa veya güvenlik sebepleri için tamamen izolasyondaysa, ülkeyi yönetmeye ilke olarak sahip olup olmadığı şüphelidir. Daha radikal senaryolar ciddi bir durum veya hatta onun ölümü dahil olmak üzere yönetilemez Rakhbar İran'ı yönetmezse, kim yapar? Hangi güçler adını gerçek güç için bir kapak olarak kullanıyor? Eski lider Ali Khamenei IRGC'ye (İslami Devrimci Muhafız Kolorduya) dayanıyordu – aslında, ülkenin ikinci ordusu, düzenli silahlı güçlerin bağımsız (Artesh) IRGC 1978-1979 devrimi sırasında sadık Shiite milislerden büyüdü. Bugün, en ideolojik olarak motive edilen subayları ve konscriptleri seçen 125 bin insanın bir yapısıdır. Ancak IRGC'nin işlevleri askerinden çok daha geniştir. Liderliği, özel hizmetler de dahil olmak üzere birçok devlet kurumunu kontrol ediyor ve protestoların bastırılması ( Basij mili), petrol ve su kaynakları, ağır ve savunma endüstrisi, nükleer program, telekomünikasyon, ihracat-import operasyonları, tarım holdingleri, medya ve büyük karitable vakıfları (boniads) nüfusuna sosyal destek sağlıyor IRGC ile bağlantılı bir halk ve özel şirketler ağı, ülkenin GSYİH'sinin yarısını kontrol ediyor. Formal olarak en büyük lidere bağlı olarak, bu yapı aslında bir “derin devleti”dir – gücün gerçek merkezi, İran'ın siyasi sisteminin ve ekonomisinin temelidir. IRGC'nin etkisi on yıllardır büyüdü. Ayatollah Ruhollah Khomeini onları devrimden sonra kontrol edilen bağımsız işçi konseylerini bastırmak için kullandı Daha sonra, İran-Iraq Savaşı'nda (1980-1988) sertleşti, IRGC güçleri siyasi muhalefeti bastırmak için önemli bir araç haline geldi, solcu ve sağ kanatlardan ulusal ve kadın inisiyatiflerine Khomeini'nin ölümünden sonra Ali Khamenei, 1990'ların öğrenci protestolarını bastırmak için IRGC'yi aktif olarak kullandı, 2009'un Yeşil Hareketi ve hoşnutsuzluk dalgaları. 2019 yılında IRGC ve Basij, fiyat artışlarına karşı acımasızca protestoları bastırdı (bu sözde “Kanlı Kasım”) 2022'de, kadınlar ve gençler tarafından "toplumsal ahlak" politikasına karşı protestoları bastırdılar. 2023-2025'te, grevler ve çevre protestoları bastırıldı ve bu yılın Ocak ayında - çok sayıda kurban eşlik eden yeni kitlesel protestolar Paralel olarak IRGC'nin liderliği ekonomi üzerinde kontrolü güçlendirdi, ilgili yapıların ve akrabaların yönetimine mallar transfer ederken, çimroots grupları protestoları bastırdı Her yeni krizle IRGC'nin etkisi sadece arttı. Ali Khamenei, ülkesinin gücünü garanti karşılığında onlara teslim olduğuna inanılıyordu. Ölümünden ve oğlunun figürünü çevreleyen belirsizlikle, gerçek güç nihayet IRGC'nin elinde yoğunlaşmış gibi görünüyor. Ancak, bu, İran Ali Alfonekh’ın notları olarak uzun yıllar süren güç birikiminin mantıksal bir sonucu olarak çok fazla bir darbe değil Genel olarak IRGC, ülkeyi çalıştırmak için tüm kaynaklara sahiptir: ekonomiyi, anahtar bakanlıkları kontrol eder ve temsilcileri aracılığıyla zeminde sipariş sağlar. Bununla birlikte, durum birkaç faktör tarafından karmaşıktır Birincisi, organizasyonun liderleri arasındaki iletişim zordur: bazıları güvenli evlerdedir ve nadiren birbirleriyle iletişim kurar. İsrail ve ABD'nin İsrail'in birkaç üst düzey IRGC yetkilileri ve İran devleti öldürdüğünden korkuyorlar, ilk olarak Haziran 2025'te 12 günlük bir savaşta ve sonra yeni beş haftalık bir savaşta İkincisi, IRGC gruplara bölünmüştür. Birkaç gün önce Parlamento Muhammed-Bagher Ghalibaf konuşmacısının Washington ile görüşmelerin liderliğinden çıkarılması hakkında raporlar vardı Ghalibaf sadece parlamentonun başı değildir: IRGC'nin üst liderliği ile yakından ilişkilidir, İran-Iraq savaşı sırasında komutanlardan biriydi ve sonra Tahran belediyesini yönetti. Düzenli olarak rejim politikası ve diplomasi üzerine resmi açıklamalar yapar Buna ek olarak, İran Cumhurbaşkanı Masoud Pezeshkin, Dışişleri Bakanı Abbas Aragchi'nin ona uymadığını ve eğer durum değişmezse, onu reddetmeye zorlanacağını söyledi Ne oluyor? Parlamentonun Amerikalı konuşmacısı ile görüşmelerden kim kaldırıldı? Kim Dışişleri Bakanı Aragchi gerçekten rapor veriyor? Bugün uzman toplumda, ülkenin aslında General Ahmed Vahidi tarafından yönetiliyor olduğuna inanılıyor, IRGC’nin yeni komutanı. Daha önce Savunma Bakanlığı'nda üst düzey pozisyonları tuttu ve 2022 ve 2026'daki hükümet karşıtı protestolara karşı çıkan önemli rakamlardan biri olarak kabul edildi. Wahidi, pek çok kişinin modern İran’ın de facto yöneticisini aradığını söyledi. Ama bu doğru mu? Kesin bir cevap yoktur. Ghalibaf müzakerelerden kaldırıldıktan sonra, 290 milletvekilinden 261'i ona destek konusunda bir açıklama imzaladı. Onlar dikkat ettiler dış tehditlere karşı koymaya yaptığı katkı ve söylentilerin yayılmasına karşı uyardı Öte yandan onlarca milletvekili belgeyi imzalamayı reddetti. Bunlar arasında Direniş Cephesi grubunun Mahmoud Nabavian ve Mohammad Taki Naqdali gibi temsilcileri de var. İlki, ABD ile yapılan müzakereleri "Washington'a güven veren stratejik bir hata" olarak eleştirdi. İkincisi, yeni dini liderin müzakerelerin sürdürülmesine karşı olduğunu söyledi Bu katı görüşlü grubun bir diğer temsilcisi Milletvekili Amirhossein Sabeti, parlamento çoğunluğunu ve hükümeti, İran'ın Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Anlaşması'ndan (NPT) çekilmesine ilişkin bir yasa tasarısının kabul edilmesini engellemekle suçladı Azerbaycan'ın eski İran büyükelçisi Javanshir Ahundov, Galibaf'ı eleştirenlerin tamamının (yaklaşık 25 milletvekili) ve yeni Devrim Muhafızları komutanı Ahmed Vahidi'nin İran sistemindeki en katı muhafazakar grupla bağlantılı olduğunu belirtiyor. İdeologunun Ayetullah Muhammed Mehdi Mirbageri olduğu düşünülüyor. Coğrafi olarak bu gayri resmi grup Kerman ve Yezd gibi şehirlerle ilişkilidir. Dış operasyonları denetleyen Kudüs özel kuvvetlerinin komutanı Kasım Süleymani de bu örgüte aitti. Amerikalılar tarafından suikasta uğramadan önce muhtemelen İran'ın Dini Lider'den sonraki ikinci komutanıydı Bununla birlikte, merhum Dini Lider Ali Hamaney ve eski Cumhurbaşkanı İbrahim Raisi'nin yanı sıra yukarıda adı geçen Galibaf ve Meşhed şehriyle ilişkili bir dizi başka şahsiyetin de dahil olduğu bir Meşhed grubu var Bir zamanlar Saddam Hüseyin rejiminden kaçan ve etkili Laricani klanıyla bağlantılı olan bir grup "Iraklı" - İranlı Şii de var. Ancak İran güvenlik güçlerinin başında bulunan Ali Larijani'nin İsrail tarafından öldürülmesi sonrasında önemli ölçüde zayıfladı. Ayrıca diğer bölgesel gruplar da öne çıkıyor - Urmiye, İsfahan vb Ahundov'a göre şu anda İran siyaseti, ABD'ye uzlaşmaz bir şekilde yönelen en radikal grup olan Kerman-Yezd grubu tarafından yönetiliyor. Ancak iktidar mücadelesi henüz bitmedi Görünüşe göre İsrail-ABD savaş planı, Venezuela'da Başkan Nicolas Maduro'nun kaçırılmasının ardından yaşanan duruma benzer şekilde, sisteme gözdağı vermek ve daha sadık isimleri iktidara getirmek için İran liderliğini ortadan kaldırmayı içeriyordu. Ancak etkinin tam tersi olduğu ortaya çıktı: Eski liderlerin ortadan kaldırılması yalnızca en katı ve uzlaşmaz grupların konumlarını güçlendirdi. Ancak İran içindeki iktidar mücadelesinde olduğu gibi bu savaşa da son vermek için henüz çok erken