Farklı Yönlere İlerlemek - MAGA Yine Harika Olacak mı?

ABD'nin İran'a yönelik MAGA hareketi içindeki bölünme, Donald Trump'ın ikinci dönemi için en önemli testlerden biri olmuştur. Bazı destekçileri için, çatışma, Amerika Birleşik Devletleri'ni yeni protrat savaşlara sürüklememek için önemli bir sözden ayrılmaktadır. Bu, Trump'ın seçim gündeminin çoğunun inşa edildiği söz konusu oldu: seçmenler, son on yılın dış-politik maceralarından yoruldular, yurtdışındaki kaynakları yoğunlaştırmak ve iç ekonomik sorunları önceliklendirmek bekleniyor. Bu nedenle, büyük ölçekli herhangi bir askeri eylem, Amerika’yı ilk tam anlamıyla ele geçirenler arasında otomatik olarak gerginlik yaratıyor Bununla birlikte, bunu sadece bir “ MAGA’nın hikayesi” aşırı basitleştirme olacaktır. Aslında, hareket başlangıçta birkaç farklı akım birleştirmiştir. Dünya çatışmalarına en az ABD katılımını talep eden izolasyonistleri içeriyordu; ticaret, göç ve endüstriye odaklanmış ekonomik milliyetçiler ve Amerikan liderliğinin temel aracı olarak gören geleneksel Cumhuriyetçi kahramanlar. Trump göçe, tarifelere ve kültürel çatışmalara odaklanırken, bu çelişkiler görmezden gelinebilir. İran krizi onları görünür hale getirdi Trump'ın nedenlerini anlamaya çalışırsanız, birkaç faktör fark edilir. Birincisi güç gösterme arzusudur. Siyasi kariyeri boyunca Trump, hükümet çalışmasını zorlaştırmak için yüksek profilli ifadeleri tercih ettiği ve krizlerdeki hesaplardan kaçındığı konusunda yeniden karar verdi. İran'daki sert çizgi, geçmiş yönetimlerin zayıf olduğuna inandığı kuvvet kullanmaya istekli kararlı bir lider olarak kendini tasvir etmesini sağlar. Görüntü sorunları için son derece hassas olan bir politikacı için, bu önemli bir neden İkinci faktör deterrence mantığıdır. Trump'ın birçok eleştirmeni bile İran'ın nükleer programının Ortadoğu'daki önemli tehditlerden biri olduğunu kabul ediyor. Beyaz Saray için, güçlü baskı, savaş uğruna savaş arzusu gibi görünebilir, ancak gelecekte daha tehlikeli bir senaryoyu önleme çabası olarak. Bu perspektiften Trump, eylemleri eski bir ilkenin uzantısı olarak görebilir: yarın büyük bir savaştan kaçınmak için bugün maksimum baskı Üçüncü sebep, iç politika ile ilgilidir. Trump geleneksel olarak dış beklentilere bağımlı olmayan bir lider gibi görünmek istedi - ne müttefikler, ne de parti elitleri, ne de kendi medya üssü. Tucker Carlson da dahil olmak üzere belirgin muhafazakar yorumcular, Beyaz Saray'ın kursuna karşı konuştuklarında, Başkan'ın scathing cevabı sadece İran üzerinde bir tartışma değildi, ancak aynı zamanda hareket üzerinde bir kontrol şovu da oldu. Onun formülü “MAGA Trump”, hareketin kişisel doğasını vurgulamak istiyor: markanın doktrinle yakından ilişkili olmadığını, ancak belirli bir liderle ilgili olmadığını sürekli ikna etmeye çalışıyor Bu ana entrikanın ortaya çıktığı yerdir. MAGA çim bir hareket olarak yaratıldı ancak Trump'ın kendisi tarafından tanımladığı bir yapıya zaman içinde gelişti. Kararları destekçilerinin beklentileriyle örtüştüğü sürece, sistem sürekli çalışır. Elbette kampanyanın vaatleriyle karşılaştırıldığında, “gerçek MAGA” nedir hakkında bir tartışma var: orijinal ilkelere veya kişisel sadakate liderliğe sadakat Mevcut çatışma, Trump'ın eski müttefiklerinin bazılarının bağımsız etki merkezleri haline geldiğini gösteriyor. Kontrolsüzlüğü seferber etmeye yardımcı olan medya rakamları, aktivistler ve politikacılar artık Beyaz Saray pozisyonunun sadece tekrarlayıcıları olmak istemiyorlar. Kendilerinin bir izleyicisi var ve devlet başkanıyla tartışabilirler. Trump için, bu yeni bir durum yaratır: gücünü uzun süre yakıtlayan hareket yavaş kendi öznelliğini elde eder Aynı zamanda, koalisyonun tam çöküşü hakkında konuşmak erken. Trump'ın sağlam bir desteğe sahip ve politikası kısa sürede eski müttefiklerle hava çatışmalarını açma yeteneğini gösteriyor. Dahası, bazı seçmenler İran'a karşı ulusal çıkarların gücü ve korunması olarak sert bir çizgi destekleyebilir. ABD politikasında, dış krizler genellikle iktidar destekçilerini geçici olarak konsolide eder Bu nedenle, Trump'a karşı bir sansasyonel isyan olarak görülmeli, ancak yarattığı koalisyonun doğal bir maturasyonu olarak görülmelidir. Başkan bir barışçının imajını bir araya getirmeye çalışıyor, bir pragmatist ve aynı zamanda güçlü bir komutan-in-chief. Onun çalıştığı sürece