20 yaşındaki yönetmen, YouTube videolarından gişe rekorları kıran bir başarıya imza attı

6 Haziran, 2026 11:13 AM Kazakistan'da ve yabancı sinemalarda “Gerçek Sahneleri” vardır – A24 stüdyosunun viral korkusu, anında dünya kutu bürosunun bir hit haline geldi. Film yüzde yüz Zumer - hikayenin başlangıç noktası internet forumunda sadece bir mesajdı ve projenin helminde 21 yaşında bile olmayan yönetmen Kane Parsons oldu. Parsons, sektördeki yeni bir genç yeteneği beslediği gibi YouTube'da kariyerine başladı. Şimdi, “Behind the Stages of Reality” ile birlikte, kiralama, eski çocuklu Curry Barker'dan başka bir kuruş korkuyu fethetti ve her ikisi de “Star Wars”ın son bölümünü ele geçirdi. Bu fenomen bizi Hollywood'daki güç dengesinde başka bir değişiklik hakkında konuşur. Film Parsons ve onun ekranda inşa ettiği laboratuarda kaybolmak nasıl mümkündür - incelemede “Cursive” 1990. Clarke (Chivetel Ejiofor) isimli orta yaşlı boşanmış bir adam, bir mobilya satıcısı olarak, reklam için bir tek ayaklı korsan olarak hayal kırıklığına uğrattı ve psikoterapist Mary'nin seanslarına katıldı. Bir gün, mağazanın bodrumunda, garip bir boyuta bir portal bulur - sayısız koridorlar ve kaotik olarak acı sarı renkli odaları, fluorescent lambalar tarafından aydınlatılır. Yeni ve açık korkutucu bir alanı keşfetmeye başlar ve yakında Clark gider ve Mary'den sonra 2000'lerin ortalarından başlayarak ve 2010'larda büyük bir izleyici kazanıyor, ağar, eerie Internet hikayeleri, bir tür modern folklor, 2020'lere güvenle ilerliyor - bu sefer sinema sayesinde. Bununla birlikte, bu no-man'ın litrelik olarak benzeri yaratıcı aktiviteyi - çoğunlukla anonim ve / veya kolektif - daha önce yapılmış 2016 yılında, korku serisi “Channel Zero” serbest bırakıldı, külfet korku hikayesi “Candle Bay” temel olarak kullanıldı ve 2018 yılında Sony Studio Slenderman karakteri hakkında bir film yayınladı, bu da çok popülerlik kazanamadı. Aynı on yılın başında, web korku fenomeni, Jane Schonbrune tarafından çalışmalarında başarılı bir şekilde karşılanmıştı, ancak genel ruh hali tarafından özel eserlerden daha fazla ilham aldı ve genç yönetmen hızla A24 stüdyosu tarafından alındı ve bu da sanat korkunun bir distribütörü olarak hareket etti Aynı zamanda, bir viral pazarlama şirketi başka, daha genç yetenek fark etti. 16 yaşındaki Kane Parsons, icat edici ağpipaste'ın yaratıcısıydı, Backrooms'a dayanan kendi YouTube videolarını serbest bıraktı. Backrooms, 2019'da 4chan imageboard'da bir fotoğraf sayesinde ortaya çıkan bir hikayedir, bu da bir odanın sarı duvar kağıdı ile tasvir edilmiştir, bu da bazı sebepler alarma neden oldu Daha sonra bilinmeyen bir kullanıcıdan gelen metinle takviye edildi, bu yerin yanlışlıkla “soldan” olabileceğini yazdı (bu yüzden bilgisayar oyunları duvarlar aracılığıyla hareket etme yeteneği olarak adlandırdı). Bu yerde hiçbir şey yok ama eski ıslak halının kokusu ve lambaların monoton gürültüsü var, ancak Tanrı size yakın bir şey duymanızı yasaklar, aksi takdirde sizin için gelecek Bu meager post'un sonucu, Fyodor Dostoevsky'nin çabalarıyla yaratılan ve farklı yorumlarla zenginleştirilmiş bir medya franchise'ı (örneğin, mevcut kültürel geleneklere ne kadar kolay bir şekilde entegre edildiğini) hatırlatıyor. Filmdeki rabid başarısı şimdi kripipaste taraftarları tarafından açıklanabilir, bunlardan biri yaratıcısı oldu, bu mümkün olduğunca dikkatli bir şekilde aktarmaya çalıştı Ancak, forumda veya tam uzunlukta (aynı zamanda stüdyo, seyirci) filmler arasında videolar arasında farklılıklar vardır. 10 milyon dolara ayrılan Parsons ve senaryo yazarı, bu boyuta hareket ederken, hikayesini psikolojik bir anlamla yükleyecekti (Reinswe'nin kahramanı hiçbir şey için değil psikotherapisttir), bu da anlamsız kaygı ve hislerin derecesini önemli ölçüde azalttığı için, Backrooms'un tüm cazibesiydi Ve oldukça klişeydi. Arsa yalvarır ve karakterler, onlara derinlik verme girişimlerine rağmen (son birkaç yıl içinde modası geçmiş olan bir metafor var, “horror travma”), sonuna kadar kalır boş ve basitçe iki boyutlu ve yetenekli sanatçıların sanki iki farklı filmde varmış gibi kendilerini çerçeve içinde nasıl harcadıklarını izlemek bile utanç verici. Özellikle psikolojik basmakalıp sözler söyleyen ve acı verici klişe geri dönüşlere kendini kaptıran Reinsva. Diğer dünyaya ait labirentin ruhun bir yansıması olarak yorumlanmasında kulağa gelen varoluşsal nota, ne yazık ki, formun kendisi tarafından tamamen emildiği ortaya çıktı, daha yakından incelendiğinde arkasında hiçbir şey yoktu. Aynı "Televizyonun Parıltısını Gördüm" de olay örgüsünün belirsizlik katmanlarının arkasında kalan kişisel bir drama mantıksal sonucuna getirildi Artık "Gerçekliğin Sahne Arkası" herkesin "sınırdaki alan" tabirini öğrenmesini sağladı; bunlar görünüşte tanıdık, açıklanamaz bir şekilde gerçeküstü bir ışıkta görünen gündelik yerler. Bu nedenle, bazıları Parsons'ı aile içi korku ustası David Lynch'in ideal varisi olarak adlandırmak için acele etti (hatta genç yönetmen bir röportajda çok zaman geçirdiği babasının evinin Twin Peaks'teki Black Lodge tarzında dekore edildiğini bile itiraf etti) Bununla birlikte, belki de Lynch'in aksine, onun için bu estetik başlı başına bir amaçtır ve aynı zamanda kendi zayıflıklarını gizlemenin uygun bir yoludur; olup bitenlere, örneğin birkaç yıl önce küçümsenen korku filmi "Vivarium"da çok daha ilginç bir şekilde ele alınan çok aldatıcı eşiklik etiketine tutunarak. Doğru, Parsons'a hakkını vermek gerekirse, orijinal videolarının ruhuna uygun olarak mükemmel ayrı kısa filmler oluşturabilecek, bulunmuş görüntüler tarzında çekilmiş iki sahnenin oldukça atmosferik olduğu ortaya çıktı Birçoğunun artık yazarın genç yaşı karşısında gözleri kör olmuş gibi görünüyor ve onun resmine duyulan hayranlığın, sektörde dahi bir çocuğun ortaya çıkışına duyulan hayranlıkla nerede karıştığı belli değil. Başarısının öyküsü gerçekten etkileyici, şimdiden insanı Amerikan sinemasında bir tür “yeni dalga”nın ortaya çıkışından bahsetmeye zorluyor. 2026'ya, aralarında Obsession'ın yönetmeni Curry Barker ve Iron Lung'u kendi parasıyla yöneten Mark Fischbach'ın da bulunduğu gişe korku filmlerinde devrim yaratan YouTuber'lar damgasını vurdu Hatta bazıları, Parsons'ın yükselişinde bir püf nokta olduğunu, Gerçekliğin Sahne Arkası'nın aslında filmin yapımcısı Osgood Perkins (Soul Collector) tarafından yönetildiğine dair komplo teorileri uydurduğunu düşünüyor. Hamburg'un açıklamasına göre onu dürüstçe yargılamak çok daha doğru görünüyor. Ama sonuçta gerçek şu ki, Alacakaranlık Kuşağı'nın sarı Sünger Bob renkleriyle boyanmış bu sözde bölümü (bu arada, Sünger Bob'a dayanan kült bir sürüngen makarnanın da olduğunu biliyor muydunuz?) neredeyse iki saat boyunca, bir zamanlar çok daha başarılı olan şeyi tek bir resimle taklit etmeye çalışıyor