Ашраф Вейсаллиден поэтикалық мысалдар

Әдебиетіміздің құнды өкілі, тұлғасын әсем жырларымен танып, сүйген ақын, еңбек сіңірген мәдениет қайраткері Ашраф Вейсаллы дүниеден өтті. 88 жасқа қараған шағында өмірден озған ақынның отбасына, туған-туыстарына Алладан рахым, сабыр, көңіл тілейміз. Оқырмандар назарына ақын шығармашылығынан үлгілерді ұсына отырып, оның жарқын естелігін құрметтейміз Бар азабыңмен, қайғыңмен кел, жүрегімді жарала, кет. Жаздың ортасында су тасқыны болады Қайтадан қанаттанып ұшамын, Мойныңды тағы құшағыма аламын. Кел, көзімді қайта аш, Кел, көзімді жұмы, кет Жалаң қолыммен шайқасқа кірдім, қолымнан кетпе, қолымда қал. Қолымнан барды ал, Маған аздап ал да кет Сұра: Уа, Ашраф, не бар, не жоқ, дүние тілімен айтсам – «иә» жоқ. Қыста тым ыстық, жазда салқын, Кел көңілімді тексер, кет Әуезді жаз болсын, Араздан неге өтейік? Немесе жиналып жиналыс жасайық, көзілдірікті тағып ұйықтайсың да кетесің Онда, шарбағымда құс қонған, «Хисарда» Өтер «Чаһаргах»... Кел, бір рет бейітіме, Кел, жыла, кет ҚОРҚЫҚ ЖОҚ Алпыс жасым артта қалса, көзімнен ұйқы жоқ. Жастың қиындығы алпыс, Алпыс асқанда қорқыныш жоқ. Күндер қанат қағып, құсқа айналып, жылдар керуені өтті. Жетпіске келгенде есейіп, жетпістен кейін қорықпайды. Адам жалғыз, жалғыз, адамға батменнен кейін батмен жүк түскендей. «Сексенге келген адам сексенге келеді» дейді. Сексеннен кейін қорқыныш жоқ. Көтерілудің қаттылығы тізені шошытады, көріністің қаттылығы көзді шошытады. Тоқсанға жету қорқынышты, бірақ жүзден асқан қорқыныш жоқ. Күн сайын жүйке, қысым, қаннан қорқу, жүрек ауруы, өмірден қорқу... Біз бұл дүниеде ең қорқамыз, бізден асқан қорқыныш жоқ. СОҢЫНДА Анам күйіп, соңында көзіме жас келді. Төрт жақтан төбемнен қар жауды, Ақыры көктемім қыстай түсті. Талан-таражға түскен елімізді айтады, Кеудедегі жараны ашады. Бетіне із қалдырған саусақтары ақыры мұзға айналды. Періште боп көктен түсіп, Басымызға көрпе боп өртеніп, Қайда барсам да жолыма қонды, Ақ халатты құсқа айналды. Немерелерін көзіндей жақсы көретін, кеш көрсе жүрегін жейтін. «Тәңірім, тасқа айналдыр» дейтін, Анам ақыры тасқа айналған СЕНІ КІМГЕ ТАПСЫРЫП ЖАТҚАНЫН КӨР Күнәларым балаларыммен бетпе-бет келді, жыладым, жыладым күнде... Өзім де бір күн көрдім, бір күн сені жылатпадым. Менімен бірге болды, ауырсыну маған көмектесті, Мен сені ауырған көзіме теуіп жатырмын. Соңғы хатым осы өлең жолдары еді, Сүйемін сені әр сөздің басында. Қар жолымды соғып, пломбаны кесіп, ұстаған қолымды кесіп тастады. «Кечидте» Әзраил жолымды бөгеп, сені аман-есен өткізбеді. Күндерім жолыммен қатар өтті, Енді үмітім бір Алладан. Дүние қанды айдаһар, Қарашы мен сені кімге тапсырамын! ӨМІР Армандарым қар астында гүлдейді, Таста өскен өмір сүр. Менің құтқарушыларым жартастардың арасынан жол жасайды. Жүрек деген не? Жүрек – махаббат, сыйластық. Бұл бір-бірін сипап, қамқорлық жасау, мұның бәрі толқу, бұл эмоция. Жүрек те бар – аспанның өмірі өмір сүреді. Жазылған сөз өмір бойы есте қалады. Озан музыкалық өмірін еске алады. Адам да бар – ол өз өмірін біледі, адам да бар – Отан өмірімен өмір сүреді СӘЛЕМ Бұл ескі дүниеге жаңадан келген ақындарға сәлем. Сөз мағынасын ұғатын ақындарды бағалады. Бір демде мың күрсініп, әр сөзін сынап, қайғыға күліп, қайғыға күлетін ақындарға. Сөзге балқып, көзі қан тамып, күнде қайта туып, күнде өлетін ақындарға