Қаракуш: МЕКТЕП ҚАБЫРҒАСЫНА ТУҒАН Көлеңке

Ең алдымен, өмірін шәкіртіне арнап, бала болашағы үшін күндіз-түні еңбек етіп, өз ісін ар-ұжданымен атқарып жүрген ұстаздарды дәріптеуден бастағым келеді. Өйткені ұстаздық – қоғамның ең бір қасиетті аманатын арқалаған ардақты мамандық – балалар. Бір адамның бір жан түршігерлік айыптауы немесе қылмысы мыңдаған педагогтарды білдірмейді Баланың мектепке апаратын сөмкесінде тек кітаптар ғана емес Бұл оның отбасы «сен сонда қауіпсізсің» деп сеніп тапсыратын кішкентай әлемге айналады Бірақ кейде адамның қараңғылығы зәулім мектептің қабырғасына көлеңкедей түседі Бүгін талқыланған айыптаулар тек қылмыс туралы жаңалық емес. Бұл оқиға қоғамның ар-ожданындағы терең жара. Өйткені біз ұстаз деп жүрген адам қорқытатын емес, сенімділік беретін, үндемейтін емес, қорғайтын адам болуы керек. Баланың иығына біліммен тиетін қолдар қорқыныш пен жарақатпен байланысты болуы қоғам үшін ұят Балалардың үнсіздігі көбінесе қорқыныштан туындайды. Әсіресе, беделді санайтын ұстаз болса... Сондықтан мұндай оқиғаларда туындайтын әрбір айыптауды байыппен қабылдап, әр баланы қорғап, бірде-бір детальға мән бермеу керек Мектептің ең берік іргетасы бетон емес, сенім. Сол сенім жойылғаннан кейін тек суық дәліздер қалады Бүгін сот процесі басталуы мүмкін. Мүмкін заң шешеді. Бірақ бұл сұрақты қоғам да өзіне қоюы керек. Балалар шынымен қаншалықты қауіпсіз? Өйткені, бұл тек бір адамға баға беру емес. Мәселе – балалар қорықпай сөйлесетін, отбасы балаларын алаңсыз жіберетін тәртіп орнату. Ұстаздың міндеті – балаларды қараңғылыққа сүйремей, болашағын құру Және кейбір көлеңкелер бар Ол қабырғаға ғана емес, қоғамның санасына түседі. Бүгінгі айтылып жатқан жай ғана мұғалімнің қолынан келеді деген сұмдық оқиға емес. Бүгінгі күні сөз болып отырғаны – сенім қалай бұзылды, балаларды қалай қорғау керек, қоғамның ар-ожданы қаншалықты жараланды Мектеп қабырғасына түсетін бұл көлеңкені тек әділдікпен, сезімталдықпен және балаларды шынайы қорғаумен ғана жоюға болады