Не жазғаным енді есімде жоқ

Кейде өзім оқимын Не жазғаным енді есімде жоқ Кейде мен өзімді іздеймін Көрдім, мен де есімімді ұмытып кетіппін Қартайды деймін, бірақ жас ол жас емес Мен алыс пен жақынды таңдай аламын Алқапқа соқтым, таудан шығамын Біздің көше қайда - мен білемін Білсем де дүние келеді, кетеді Мен өзімді ұстай алмаймын Менің халал стейкімді олар менен алады Мен бір сөз айта алмаймын Олар мені «ол жақсы адам еді» деп атады Ешкімнің шаруасына араласпайды Өздері бір күнде мың үйді бұзады Адамзат атымен, құдайдың атымен, жарамайды Қандай уақыт, қандай цикл Адамды шайтаннан ажырату мүмкін емес пе? Шайтанның шайтан екенін білесің, ағайын Адамның тәбеті тойымсыз Адам миллиондаған жылдар бойы келеді Әлі де сенімді емес Өмір бойы әділдік іздесе де Ақиқат жолында да, ізінде де емес Дүниенің басынан бері Ол қансырап жатты Туғандар жаттанды, естеліктер жоғалады Барлығы бір жаққа, бір жаққа құлады Мен өзімде көп іздендім Өйткені менің аяғым бос орын алады, өйткені мен ақыл-ойымды жоғалтамын Мен өзімді әлі таба алмай жүрмін Мен осы шатасатын әлемге кіргеннен бері Не деген кенет кездесу... Қайтадан кездестік Елу жылдан кейін Бір-бірімізді әрең таныдық Бейтаныс адамдар жалғыз қалғаннан кейін Бұл тағдырдың қарғысы шығар Бұл тағдырдың соңғы жазасы еді Жылдар бойы түн ұйқысыз өтті Накам біздің махаббатымыздың қышқыл дәмі еді Қолдарыңыз, көздеріңіз, қастарыңыз Аязда тоңатын гүлдей болды Үміт, арман, шексіз тілектер Бұтақтан ренжіген жапырақтай болды Елу жыл, елу жыл өтті Біз әлі де ұяламыз Содан кейін және қазір Әрбір сөз шыныдан шыққандай болды "Ол махаббат, анау махаббат"* Қадірін білмедік, неге екенін білмедік?! Енді сол махаббаттар, сол махаббаттар Май ағарып, аспанға тартты Абыржыған көзқарас, мұңды көзқарас Енді тағы не істей аламыз? Ортада накам махаббат үшін жылап жатыр *өлеңі Нусрат Қасаманлы Тым көп жыламаңыз Өз мұңыңды өзің жылат Оны өз қолыңызбен өзіңіз байлаңыз Бейтаныс адам жабылса, өтірік жабады Сонда ауырсыну басылады Ол өмірінің жарты жолда жылайды Әркімнің өз проблемалары бар Қайда қарасаң да, ауыруы көк Марқұм атам айтатын: «Өзіңді өзің ұста» Дүние бәрібір өлім Кел, қате қанды қара қылма Табиғат қысқы ұйқыға кетті Ағаштар қарағайдан гүлдеді Жолдар қар құрсауында жоғалып кетті Құс та қорек іздеген Таулар мен аңғарлар ақ тулпармен көмкерілген Шыңдар үнсіз ұйықтап жатыр Жолда көзі бар қорқақ төбелер Көктем сұрағымен жол күтіп отыр Қысқы төсекте топырақ тыныс алады Жылу оның шаршаған жанын басып қалды Өзендер үнсіз шулап жатыр Бұлақтар өздерінің толқуларын ұмытты Қысқы қардың есіктерін қағып Сондай-ақ анда-санда шамалы жел соғады Бірде тұман, бірде танк келеді Тербелген ағаштар тыныш және тыныш Бұл қыстың қысы басқа дүние Өз әлемінде жанды және жансыз Ақын әлемі таңғалады Сөз әлемінде абдырап, қиналып жүр Гүлдер жайқалып, әлемге жұпар иіс таратады Көктем келді, Отаным гүлденді Наурыз раушан, қар гүлі, нарцис Тілін ашып, тәтті сөйлейді Табиғат гүлдермен көмкерілді Көбелектер гүлден гүлге қарай жүреді Бал арасы әр гүлден бал жинайды Жәндіктер де әнімен жарысады Қызғалдақ, насыбайгүл, қызғалдақ Бұл шөптің түсіне ұқсайды Табиғатқа сай шық тынысына Бұлақтардың жағымды үйлесіміне айналады Қандай сұлусың, қымбатты Отаным Сенің жеріңнің әрбір дюймі жұмақ, жәннәт Басыңды тік ұста, табиғат-ана Әр сәт сіз жаңа бата аласыз