Sözlərin yox, pauzaların yorurdu məni

Soyuq idi baxışların qışın ən uzun metaforası kimi düşürdü gecənin çiyinlərinə Xəbəri yox idi göy üzünün göy üzündəki ulduzların Külək pəncərəni döyürdü yavaşca sükutu danışdırırdın baxışlarınla Otaqda zəif bir işıq vardı işığın altında yorğun bir masa masanın üstündə yarımçıq çay çayın içində soyuyan bir axşam axşamın üzünə şırım çəkirdi zəif işığıyla masanın üstündəki şam Hər şey adi görünürdü bircə ürəyimdən başqa sözlərin yox, pauzaların yorurdu məni Elə bil hər cümlənin içində gizli bir ayrılıq gəzirdi Mən bunu hiss edirdim şeirin ritmi pozulan kimi ürəyin də ahəngi dəyişirdi Saçların gecəyə qarışırdı şəhər isə mənim tənhalığıma Bu necə təşbeh idi belə insan bir adamın içində Soyuq idi baxışların Bir epitet kimi qalırdı yaddaşımda Nə qədər unutmaq istəsəm də hər dəfə gecə düşəndə adın yenə gəlirdi ağlıma bitməyən bir hekayənin ən kədərli cümləsi kimi Ehtiras insanın içində səssiz başlayan bir yanğın kimi doğulur Əvvəlcə bir baxışın kənarında gizlənir sonra bir toxunuşun yaddaşında böyüyür axırda insanın özündən də böyük bir hissəyə çevrilir ikisinin arasında qalan adı qoyulmadıqca daha da güclənən bir hal kimi yaşayır Sevgi isə daha sakitdir; Ehtirasın qaldırdığı toz yerə çökəndən sonra görünür bir sükutu bölüşmək beləcə səssizliyə bürünür İnsan onu hər an hiss etmir amma o, yenə də oradadır gündəlik həyatın içində adi günlərin nəfəsində Sevgi yandırmır insanı Amma o saxlanmanın içində də insanı yavaş-yavaş dəyişdirən onu başqa bir formaya salan təşnə olan dodağa ümid verən Ayrılıq isə bu iki yaşantının Ehtiras orada külə dönür sevgi ya böyüyür, ya da ölür Ayrılıq gələndə insan anlayır ki hisslər təkcə yaşanmır insan özü özündə gömülür ayrılıq təkcə iki insan arasında olmur Bir vaxtlar "biz" olan hər şey parçalanır Sözlər mənasını itirir toxunuşlar yaddaşa çevrilir yaxud yaddaşa nəsə gətirir Ehtiras insanı özündən çıxarır Sevgi, əksinə, özündə saxlayır ayrılıq aradakı körpünü yandırar insan yanmış körpünün kənarında dayanar anlayır ki, geri dönüş yoxdur amma bilər, o körpünün keçilməmiş tərəfi çoxdur Bəlkə də ən dərin həqiqət budur: sevgi ilə davam etmək Ayrılıqla heç də bitmir sadəcə insanın içində hisslər başqa bir formaya çevrilir və yaşamağa davam edir Sən mənim hər şeyimsən dilimdə adi səslənir, bəlkə bir ömrün dağıntısı kimi əks-səda verir hamının sevdiyi kimi sevmədim; bir az gecikmiş qatar kimi adamın özünə etiraf edə bilmədiyi otaqdakı əşyaların yeri dəyişmədi həyatın mənası dəyişdi Stul yenə həmin stul idi pəncərə yenə küləyə açılırdı əvvəlki adam deyildim sevgin içimə dolsun, deyə fikirlərim yorğun küçələrdə dolaşır bütün şəhərin divarlarına Mən səni unuda bilmərəm bəzi adamları yaddaşında yox ən çox içimdə qalan cümləmsən xatirələrin bu əzgin canımda yaşayır adam birini bu qədər sevəndə onsuz qalacağı adama çevrilməkdən qorxur Gözlərin - bir vaxtlar Gecə yenə dörd divarın içində böyüyür külək pəncərədən yox, içimdən keçir bu dəfə Siqaret tüstüsü havada yox olmur sanki hər nəfəsimdə bir az da çoxalır sənsizlik Mən özümlə danışmağa başlamışam artıq "sən" deyə müraciət etdiyim adam bəzən səni xatırladan boşluq Sevgi qəribə şeydir gedəndə isə bütün şəhəri oyadır Bir vaxtlar çiyinlərində yatdığım qadın indi yuxularımda belə yad kimi keçir Gözlərin - bir vaxtlar həyat verdiyim yer indi baxmağa qorxduğum uçurumdur Xəyanət bəzən bir addım deyil sən bilmədən çıxırsan o yola geri qayıdanda artıq heç kim səni tanımır İçki stəkanında özümü axtardım tapdığım yalnız dərinlik oldu O dərinlikdə nə səs var, nə işıq sadəcə boğulan xatirələr adama ən çox tanıdığı yerlərdə toxunur ən çox sevdiyi səsin yoxluğunda insan tərk ediləndə yox unutmağa başlayanda ölür İndi külək pərdələri yox Dörd divar isə sakitdir çünki onlar hər şeyi bilir