Nazımı anırıq - Serkan Soyalan

Böyük Ustad Nazım Hikmətin vəfatının 63-cü ildönümündə xatirəsini yad etmək üçün Cümhuriyyət Türkiyə Partiyası Mağusa rayon Qadınlar Təşkilatının təşkilatçılığı ilə tarixi Martinenqo Bastionunda görüşdük Nazım Hikmətin anım tədbirinə keçməzdən əvvəl Martinenqo Bastion (İkili döyüşlər) haqqında mötərizə açmalıyıq Venesiyalılara, xüsusən də Osmanlılara qarşı tədbir görmək və divarları odlu silahlara qarşı gücləndirmək üçün divarlar 1550-ci illərdə Venesiyadan gətirilən mühəndis Giovanni Girolamo Sanmichele və kapitan Nikolao Foskanini tərəfindən əsaslı təmir edilmişdir Martinengo Bastion da bu dövrdə tikilmişdir Avropa İttifaqının vəsaiti və BMT-nin İnkişaf Proqramının texniki dəstəyi ilə həyata keçirilən layihə nəticəsində konservasiya edilən qala yenidən ziyarətçilərini qarşılamağa başlayıb Biz bu tarixi fakturaya sırf şairi yad etmək üçün yığışmamışıq Sözləri sərhədləri aşan, şeirləri bütün dünyada əks-səda doğuran, fikirləri ilə illərlə həbsdə olan, vətən həsrəti ilə yaşayan, lakin ümidini heç vaxt itirməyən böyük şəxsiyyət; Nazim Ustanın xatirəsini yad etməyə toplaşmışdıq Təqvim bu tarixi göstərəndə Moskvada bir səhər Nazimin döyüşən ürəyi susdu Onun misraları bu gün də meydanlarda oxunsa İnsanlar bu gün də özünü onun şeirlərində tapsalar Bu gün bütün dünyada onun misraları ilə hələ də ümid edə bilsək Onun misraları bu gün də sevimli qulağına pıçıldayırsa Bəzi insanlar buraxdıqları yaralarla yaşayırlar Nazım Hikmət türkcənin ən böyük izlərindən biridir Nazım Hikmət 1902-ci ildə Osmanlı İmperatorluğunun son dövrlərində Salonikidə anadan olub Müharibələr, dağıntılar və dəyişikliklər illəri O, çox gənc yaşlarında ədəbiyyatla tanış olub Şeir onun üçün mübarizə deyildi, nəfəs almaq kimi idi O, gənclik illərində milli məsələlərlə maraqlanırdı Ömrünün sonrakı illərində o, təkcə şeirləri ilə deyil, ideyaları ilə də danışılacaqdı Amma heç kim ona göz yuma bilməzdi Türk şeirinin dilini dəyişdi O, şeiri stereotiplərdən azad etdi O, poeziyanın mərkəzinə insanları qoyur Deməli həyatın özü Onun şeirlərində insanlar var Ən əsası, ümid var Ona görə də bu sətirlər bu gün də ürəyimizi titrədir: “Ağac kimi tək və azad yaşamaq və meşə kimi qardaşdır Nazım Hikmətin həyatı asan olmayıb Dəfələrlə mühakimə olundu İllərcə həbsxanada qaldı O, ümumilikdə 13 ilə yaxın həbsdə yatıb Amma hətta həbsxananı şeirə çevirdi O, hətta ümidsizliyi də ümidə çevirdi Şeirlərinin birində deyir: hələ ziyarət edilməmiş biridir "Hələ yaşamadığımız şeylər." Bu ayələr insanın gələcəyə möhtac olması istəyidir Nazım Hikmətin həyatında ən böyük ağrılardan biri sürgün idi 1951-ci ildə Türkiyəni tərk etməli oldu O, heç vaxt doğulduğu torpağa qayıda bilməzdi O da böyük sevgi yaşayıb O, sevgidən də geniş şəkildə danışırdı Bəlkə də buna görədir ki, onun misraları nəsildən-nəslə ötürülür Şeirlərinin birində deyir: “Səni düşünmək gözəldir dünyanın ən gözəl səsindən Ən gözəl mahnıya qulaq asmaq kimi..." Nurlar içində yat, Nazim ustad