Köhnənin Qoxusu var Ruhumda

Köhnənin qoxusu var ruhumda Və hər keçən gün içimdə bir müdrik böyüyür, məndən ayrı oturub səssizcə dəmlənir Bəzi insanlar özlərini gələcəyə aid hiss edirlər. Mənə gəlincə, nə qədər irəliyə baxsam da, keçmişin nəfis kölgəsini çiynimdə daşıyıram. Uşaqlıqdan bəri köhnə hər şey məni özünə cəlb edib Köhnə mahnılar, plastinalardan xəfif xırıltılar, köhnə kitabların vərəqlərinə hopmuş qoxu, sandıqlardan çıxan krujeva, taxta qapılar, daş divarlar, köhnə küçələr Sanki keçmiş zamanların ruhu hardasa məni çağırır Bu sətirləri yazarkən qarşımda öz möhtəşəmliyi ilə dolu bir ay dayanır. Yazın ilk nəfəsi gecəyə toxundu. Balkonumdakı rəngarəng çiçəklər yüngül küləklə yellənir. Səma sakit, şəhər bir az yorğun, gecə isə sakitdir Arxa fonda köhnə mahnı səslənir Kamuran Akkorun səsi sakitcə gecəyə toxunur: “Məni oda atdın...” Sonra Gülden Karaböcek… Qəribədir ki, bu mahnılar məndə təkcə emosiyalar doğurmur. Məncə, bu, sevgi, ayrılıq və ya həsrətdən danışmaqdan daha çox şeydir. Məsələn, məni başqa vaxtlara aparırlar Ağ-qara ekranların işığında keçən axşamlara Saatlarla davam edən söhbətləri bir fincan çayın müşayiət etdiyi evlərə Sözlərin ölçü götürüldüyü, deyildiyi dövrlərə İnsanların bir-birinə zəng edəndə belə diqqət yetirdiyi illərə Bəlkə də darıxdığım şey tam olaraq keçmiş deyil Bəlkə də darıxdığım o dövrün ruhudur Çünki o illərdə insanlar daha xoşbəxt olubmu bilmirəm, amma sanki həyatın ritmi daha yavaş idi. İnsanlar bir-birini dinləməyə vaxt ayırırdılar. Bir məktubun yolunu gözləmək, telefonun zəng çalmasını gözləmək, bayram səhərini həyəcanla qarşılamaq vardı Bu gün saniyələr ərzində əldə edə bildiyimiz şeylər o vaxt günlərlə, bəzən aylarla gözləməli olacaqdı Amma düşünürəm ki, məhz buna görə qiymətləndirilib İndi hər şey çox sürətli Və bir az çox yüksək səslə İnsanlar bir-birlərinə hər zamankindən daha yaxın görünsələr də, bəlkə də hər zamankindən daha çox ayrıdırlar Dostluqlar bir ekrana sığar Bir neçə sətir mesaj arasında münasibətlər yorulur Təslim olmaq daha asan oldu Səbir demək olar ki, unudulmuş bir fəzilət kimidir Halbuki, köhnə insanlar gözləməyi bilirdilər Mən o köhnə filmlərdəki utanc verici görünüşləri çox sevirəm Bir-birinə hörmətlə yanaşan insanlar Sadə masalarda uzun söhbətlər Onların iddiasız, lakin səmimi həyatları Uşaqların küçədə qaçıb oynadığı, axşamlar analarının səsini eşitdiyi günlər Qiymətlərin həyatın mərkəzində olmadığı vaxtlar Bizə yarışmağı yox, paylaşmağı öyrətdiyimiz illər Bəlkə də imkanlar indiki qədər geniş deyildi Bəlkə də texnologiya yox idi Bəlkə də insanlar daha çox yorulurdular Ancaq kiçik şeylərlə xoşbəxt olmağın sirrini bilirdilər Radiodan gələn məşhur mahnı Pəncərədən yağış göründü Yeni alınmış kitab Bayram səhəri geyinilən ayaqqabılar Bəzən bunlar insanın gülümsəməsinə kifayət edirdi Qeyri-mümkünlüklər arasında xoşbəxtlik böyüyürdü Naməlumdan çıxan ümid işıqları var idi Xəyallar indiki qədər asan yeyilmədi, daha uzun müddət yaşatıldı Bəlkə də elə buna görədir ki, o illərin xatirələri hələ də belə isti qalır Məni tanıyanlar bilir Qəlbimdə həmişə köhnənin qoxusu var Hər dəfə qayıdanda başqa bir xatirə oğurlayır Yaşlı çay kimi, gözlədikcə dadı dərinləşir Hər küncdə fərqli bir hekayə gizlədir Əlbəttə, mən keçmişdə yaşamıram Amma mən keçmişin zərifliyini bu günə çatdırmağa çalışıram Çünki bəzi dəyərləri zamanla məğlub etmək olmaz Dünya nə qədər dəyişsə də; mehribanlıq, sədaqət, səmimiyyət, səbir və insan olmaq mehribanlığı hər zaman dəyərlidir Və bəlkə də buna görədir ki, hər yeni günə bu günün insanı kimi başlasam da, ruhumun bir küncündə qədim zamanlardan bir pəncərə həmişə açıq qalır Bəzən o pəncərədən mahnı gəlir Bəzən köhnə fotoşəkil Bəzən onlar çoxdan unudulmuş küçə lampası altında gedən insanların siluetləridir O zaman başa düşürəm; Bəzi insanlar gələcək üçün darıxır, bəziləri keçmiş üçün Mənə gəlincə; Mən keçmişin ruhunu bu günün qəlbində yaşatmağı xoşlayıram Çünki ruhumda köhnənin qoxusu var Və bu qoxu illər keçsə də heç vaxt sönmür Əslində ətrafım izdihamlıdır Ətrafımda həyatın müxtəlif rənglərindən, müxtəlif hekayələrindən insanlar var. Bəzən çox danışan, çox gülən, çox hərəkətli insanam. Bəzən izdihamın ortasında səssizliyə çəkilirəm. Bəzən sadəcə baxıram; insanlar, həyat, zaman Amma insanın əsl evi ürəyidir, illər keçdikcə bunu daha yaxşı anlayırıq Dostluqlarımda; Bir əlin barmağında mənimlə eyni ruhda dəmlənən çox az adam var. Eyni mahnılarda Dayandılar, eyni sükutlarda dincəldilər, eyni köhnə zamanların iyini içinə çəkdilər Çünki insan hamı ilə danışa bilər, amma hamı ilə eyni mənəvi mühitdə görüşə bilməz Mənim real dünyam bir az fərqlidir Kənardan görünənlərin arxasında köhnə zamanların sakitliyinə sığınan bir hissəm var. Mən hələ də bir mahnının içində itə bilirəm, saatlarla kitab vərəqində uzana, bir stəkan çayın buxarında keçmişin izlərini axtara bilirəm Mən doya doya yaşamağı sevirəm Bəlkə də həyat tam olaraq burada gizlənib Qaçış zamanı qaçırdığımız detallarda Bir çiçəyin açılışında Bir mahnının qoyduğu izdə Bir neçə dəqiqə ərzində səmaya baxaraq, fikirlərimizi itirdik Çox vaxt bizə səssizcə göndərilən kiçik mesajlarda Əslində görməyi bilənlər üçün həyat heç vaxt susmaz; pıçıldayır, xatırladır, öyrədir Və bəzən tam ay gecəsində köhnə nəğmənin müşayiəti ilə adamın ruhuna sakitcə deyir: Yavaşla Çünki həyat hədəfində deyil; Hiss olunan anda gizlənir, elə deyilmi? Bu sətirlərin əhatəsində yenidən görüşənə qədər əlvida və sağlıq