Hüseyn Ekmekçi yazdı: Biz bu ölkədən əl çəkdik

BU ÖLKƏDƏN VAZ ETDİK... DÖVLƏTDƏN DÖVLƏT XİDMƏTÇİSİ OLUB MAQADI ALMAQ MƏQSƏDLƏRDƏN BAŞQA GÖZLƏNMƏSİ YOXDUR... ÇİRKLƏNİR, ​​DAHA DAHA PLANLAŞMAZ, DAHA DƏYƏKLƏR AMMA KİÇİK ÖLKƏNİ İDARƏ ETMƏK DAHA ASANDIR.. ÜZÜMÜZÜ NİKOSİYAYA ÇEVİRSƏK YAXŞI OLARDIR.. KÖKLƏRİMİZDƏN, ƏNƏNƏLƏRİMİZDƏN, DƏYƏRLƏRİMİZDƏN UZAĞIQ təkrar edirəm. Biz bu ölkədən əl çəkdik. Bəlkə də qarşılaşdığımız bir çox problemlərin xülasəsi budur. Çünki bizim həyatımız məmur olmaq istəyənlərlə dövlət qulluqçusu maaşını tam almaq istəyənlər arasında keçir. Həyat incə bir sapa çevrildi, qopsa da, qopmaya da. .Biz həyat üçün darıxırıq. Vətənimiz üçün darıxırıq Bu yaxınlarda İtaliyada idim. Kiçik şəhərləri gördüm. Mən beş min insanın yaşadığı yerlər görmüşəm. Altı min insanın yaşadığı yerləri görmüşəm. Mən səkkiz min insanın yaşadığı yerləri görmüşəm. Amma o kiçik şəhərlərin küçələrində on minlərlə turist var idi. Haradan? Çünki onlar öz tarixlərini qoruyub saxlayıblar. Təbiiliyini qoruyub saxladılar. Onlar öz muzeylərinin qayğısına qalırdılar. Onlar öz mədəniyyətlərini qoruyub saxladılar. Bunları görmək üçün dünyanın hər yerindən insanlar gəlir. Əslində bu qədər sadədir. Onlar bunu sevirdilər. Onu qorudular, yaşatdılar, amma küçələrin ruhunu öldürmədilər Sonra öz ölkəmizə baxıram. Famagusta divarlı şəhəri var. Nicosia Walled City var. Kyrenia Antik Limanı var. Amma küçələri dolduran turist görə bilmirəm. Mən canlı meydanları görmürəm. Biznesmenləri güldürən fəaliyyəti görə bilmirəm. Çünki biz ölkəmizə etinasızlıq göstərmişik Daha da pisi, biz ölkə xalqından əl çəkmişik. Amma buna baxmayaraq, həyat hər şey yolundaymış kimi davam edir. Bizə nə olub? Bizim maaşımız. Gəlin maaşı alaq. İldə iki-üç dəfə xaricə tətilə gedək. Uşaqlarımızı xaricə oxumağa göndərək. Sonra qayıdıb onlara deyək ki, bu ölkəyə gəlməyin Deyək ki, “sizin gələcəyiniz burada deyil”. Biz bunu illərdir öz uşaqlarımızın şüuraltına yerləşdiririk. “Bu ölkədə heç nə ola bilməz” deyirik. Sonra geriyə baxıb gənclərin niyə getdiyini düşünürük. Təəssüf ki, bu həqiqətdir. Biz öz komfort zonalarımızda ölkəmizi laqeyd etmişik Biz öz ölkəmizdən əl çəkdik. Mədəniyyətimizdən əl çəkdik. Təbiətimizdən əl çəkdik. Kökümüzdən əl çəkdik. Bizi biz edən dəyərlərdən imtina etdik. Yaşıldan əl çəkib betona təslim olduq. Ətraf mühitdən əl çəkib zibilliyə təslim olduq. Çimərliklərimizdən əl çəkdik Ancaq kiçik bir ölkəni idarə etmək çətin deyil. Kiçik bir əhalini idarə etmək çətin deyil. Əksinə, bu, dünyanın ən asan işlərindən biri olmalıdır. Amma biz tez bir zamanda Kiprli olmağı və Kiprdə yaşamağı dünyanın ən çətin işlərindən birinə çevirdik Bu ölkə üçün maaşlarımız qədər problemimiz var. Amma maaş verən yoxdur. Dövlət hər ay milyardlarla lirə maaş verir. İctimaiyyət böyüyür. Xərclər artır. Ancaq xidmət artmır. Məhsuldarlıq artmır. İstehsal artmır. Bəs nə böyüyür? problemlər Bu gün bu ölkədə istehsal sektoru ölüb. Sənayeçilər həyatda qalmaq üçün mübarizə aparırlar. Yerli istehsalçılar qorunmur. Haqsız rəqabətə nəzarət edilmir. Qanunsuz əmək iqtisadiyyatı və iş həyatını alt-üst edir. Qaydalar var, amma heç kim onları tətbiq etmir. Qanunlar var, amma nəzarət edən yoxdur Söhbət 15-16 yaşlı uşaqların rahatlıqla gecə həyatında gəzə bildiyi sistemdən gedir. Alkoqol satışı ilə bağlı qaydalar var. Yaş məhdudiyyətləri var. Amma nəzarət edən yoxdur. Sonra dönüb gəncləri günahlandırırıq Turizmə baxaq... Rəqəmlər bəllidir. İllərdir Şimali Kiprin ən böyük üstünlüyü Avropa bazarında görünməsi idi. Xüsusilə ingilis turistləri bu ölkə üçün çox önəmli idi. Bu gün turist profili dəyişdi. Turizmin təbiəti dəyişdi. Turizmin istiqaməti dəyişdi Çünki plan yoxdur. Vizyon yoxdur. Uzunmüddətli hədəf yoxdur. Ancaq bu adanın tarixidir. Bu ada mədəniyyətdir. Bu ada günəşdir. Bu ada təbiətdir. Bu ada turizmdir. Bu ada təhsildir. Dünyanın bir çox ölkələrində olmayan imkanlarımız var. Amma əlimizdə olanı qiymətləndirmək əvəzinə istehlak etməyi seçdik təkrar edirəm. Biz bu ölkədən əl çəkdik. Əsl problem budur. Çünki bir ölkə əvvəlcə öz hökmdarlarının gözündə dəyərini itirir. Sonra cəmiyyətin gözü qarşısında. Sonra da uşaqlarının gözündə. Və bir gün gəlir ki, hamı getmək üçün yollar axtarır. Bu tam mənim qorxumdur