Şehre yüz kilometre uzaklıkta ve herkese günde iki saat su: Zhetysu'daki unutulmuş bir köy nasıl hayatta kalıyor?

Cetysu ilçesinin Kerbulak ilçesine bağlı Koktal köyünde inekler, atlar, köylüler ve iki eşek her gün tek tulumbanın başında ayakta kalıyor. Orda.kz muhabiri, suyun bir hak değil lüks haline geldiği bir köyün nasıl yaşadığını ortaya çıkardı Bir zamanlar Koktal'da 100'e yakın aile yaşardı. Burada kollektif çiftliğin bir şubesi vardı, tarlalara buğday ekiliyordu, insanlar çiftlikte çalışıyor ve hayvanları otlatıyordu. Ayrıca her evin kendi su kulesi vardı, akan su Sonra 90'lar geldi ve beraberinde yıkımlar da geldi. 1997 depremi nihayet sistemi bitirdi, su kulesi yıkıldı ve normal hayat sona erdi. Bugün burada sadece 25 aile kaldı ve herkese yetecek tek su kaynağı var Buradaki su kulesi günde yalnızca iki saat, sabah 10'dan 12'ye kadar açık. Bu süre zarfında insanlar her şeyi yapmalıdır: su toplamak, hayvanlarını sulamak. Ve sonra ertesi güne kadar nasıl hayatta kalacağını düşün Sıra uzun ama insanlar kavga etmiyor. Burada sadece atlar dövüşür, inekler kıçlanır ve eşekler çığlık atar. Köylüler anlıyor: Çatışmaya başlarlarsa herkes ortadan kaybolacak Kadınlar yıkanmak için ayrı bir gün seçerler. Kova ve mataralarda su taşıyorlar, bazen yetmiyor, sonra Koktal Nehri'ne giderek çamaşırlarını duruluyorlar. Doğru, sadece yazın. Kışın ise hayati tehlike oluşturuyor Köyün kadınları oybirliğiyle doğaüstü ve ulaşılmaz bir şey istemediklerini, sadece insanlığın temel iyiliğini istediklerini tekrarlıyorlar: musluğu açarak su çıksın, böylece kendilerini yıkayabilsinler, yemek pişirebilsinler ve bir şeyler yıkayabilsinler, mataralarda su taşımadan Buradaki banyo ayrı bir acı Çocuklar. Her evdeler ama okul artık yok. “Umutsuz” olduğu gerekçesiyle kapatıldı. Okul çağındaki çocukların anneleri, son zamanlarda çocukların soğuk ceylanda komşu Şubar köyüne götürülmeye başladığını söylüyor Bu şartlarda yaşamak mümkün değil ama insanlar köylerine tutunmaya devam ediyor İnsanlar evlerini terk etmek istemiyor çünkü onlar gittiklerinde arazinin boş kalacağını ve tarlaların yabani otlarla kaplanacağını anlıyorlar. Ancak kendi topraklarına olan bu bağlılığın da kendi trajedisi var: Yıllarca normal su ve temel yaşam koşullarının olmadığı bir yerde, sanki geçmişle gelecek arasında unutulmuş gibi kalıyorlar