Hürmüz ve İran'ın uzun süreli bir savaşa dair iddiası - Shereshevsky Analytics

Son günlerde İran medyası bölgedeki yabancı askeri, istihbarat veya uzmanlara ev sahipliği yapan herhangi bir tesisin İslam Cumhuriyeti'nin meşru bir hedefi olarak kabul edileceği konusunda uyarıda bulundu. Potansiyel hedefler Beyrut havaalanı ve Şam'daki başkanlık sarayını içeriyor Tahran'ın füze ve drone saldırılarını “horizontal escalation” stratejisinin bir parçası olarak genişletmeyi planladığı görülüyor. Hesaplama, bölgenin ülkelerinin kendilerini dayanılmaz bir durumda bulmalarına dayanıyor, Washington'a İran'a karşı askeri operasyonu durdurması için çağrılacaktır. Bununla birlikte, bu devletler zaten ev sahibiliğin bir kısmını savunuyorken, Donald Trump üzerindeki etkileri onu savaşın durdurulması için yetersiz kanıtlamıştı Tahran ayrıca Hormuz Strait'in kontrolünü yeniden ele geçirme niyeti olmadığını, küresel petrol ticareti için önemli bir rota olduğunu ve gemilerin bundan geçtiğini iddia etme niyetinde olmadığını söylüyor. Aynı zamanda, İran birkaç ülkeden biri tankları strait aracılığıyla yapabiliyor ve petrol ihraç etmeye devam ediyor, yükselen fiyatlardan yararlanıyor Aslında, küresel cirodan düşen önemli petrol hacminin riskini yaratarak (örneğin ABD'deki tüm malların Strait of Hormuz aracılığıyla tamamen istikrarsızlaşması durumunda% 15'e kadar), Tahran küresel bir durgunluk için ön koşullar yaratıyor ve aynı zamanda Donald Trump'ın ABD'deki pozisyonlarına vuruyor: artan yakıt fiyatları doğrudan seçmenlerin gözünde ona karşı çalışıyor. Kampanyasını finanse eden 52 milyoner dahil olmak üzere şirket elitleri bir durgunlukla ilgilenmiyor - ne de seçmenler kendileri. Er ya da geç, Trump bunu dikkate almak zorunda kalacak Bununla birlikte, bu stratejinin bir alt tarafı vardır. Tahran'ın eylemleri bölgedeki birçok ülkeyi zorlayabilir – Suriye'den Suudi Arabistan, BAE ve Pakistan'a – böyle bir devletle mahallenin kalıcı bir güvenlik tehdidine dönüştüğü gibi “İran sorunu” için kesin bir çözüm aramak İran'ın taktikleri sadece bir toprak operasyonu başlatmaya cesaret edemiyor, İran-Iraq savaşı deneyimine sekiz yıl sürdü, İran ve Irak'ta yaklaşık bir milyon insanı öldürdü ve zafer getirdi. Amerika Birleşik Devletleri bile henüz böyle bir adım atmadı, ancak zaten bölgeye güçler hareket ediyor, potansiyel olarak bir toprak saldırısı için hazırlanıyor Uzun vadede, İran'ın stratejisi toprak savaşına odaklanmış uluslararası bir koalisyona yol açabilir. Çünkü herkes istiyor, ancak bölgedeki ülkeler ve müttefikleri başka bir seçime sahip olmayabilir. Son zamanlarda grev tehdidi altında yaşayamazlar ve İran'ın dünyanın en önemli petrol arterini kontrol ettiği bir ortamda ve küresel ekonomide uzun vadeli baskı uygulayabiliyorlar, siyasi ve ekonomik karları ondan çıkarın Bu aşamada, Suudi Arabistan'ın, BAE ve Suriye'nin beklenmeyen bir tavır alıyor ve ABD-İsrail koalisyonu ve İran arasındaki çatışmanın gelişimini izliyor. ABD ve İsrail'in grevleri durduracağını ve İran'ı geri getireceğini hala umut ediyor, Hormuz'ın Boğazı'nın ablukasını kaldıracak ve komşu ülkelerde saldırıları durduracak. Ancak, bu olası değildir. İran'ın geri dönme niyeti yok ve iyi bir nedeni var. Tahran bugün baskı kolaylıkları olsa bile, altı ay veya bir yıl grevleri karar elitlerin temsilcilerinin ortadan kaldırılması da dahil olmak üzere yeniden başlayabilir Benzer bir senaryo zaten uygulandı: ilk olarak Haziran 2025'te 12 günlük savaş sırasında, 28 Şubat'ta başlayan yeni bir grev dalgasıyla aynı zamanda önemli figürlerin ortadan kaldırılmasına da eşlik etti. Bu koşullar altında, İran'ın liderliği dünyanın ana petrol arterlerinin kontrolü yoluyla uzun vadeli hayatta kalma konusunda bahis görünmektedir. Petrol fiyatlarını yöneterek, Tahran küresel ve bölgesel ekonomilere baskı yapmayı, ABD ve İsrail hırslarını engellemeyi amaçlıyor. Aynı zamanda, Ortadoğu'yu füze ve drone grevleri yoluyla sürekli gerginlik durumunda tutmayı umuyor. Strateji güçlü görünüyor ama aşırı hırslı - ABD bölgeye ve strait'in İran tarafından rehin alınmasına izin vermek mümkün değil Ayrıca, İran hattı tüm bölgesel siyasi ve ekonomik ekosistemi ortadan kaldırmayı hedefliyor. Hormuz'un Boğazı'nın ablukasının bir sonucu olarak, Suudi Arabistan'ın petrol ihracatı % 52 oranında azaldı, Irak% 49 oranında, Kuveyt% 72 oranında Suudi Arabistan ve BAE tarafından seçilen modernizasyon modelinin temeli, bir post-oil geleceğine geçiştir. Bu yüz milyarlarca ve gelecekte trilyonlarca dolarlık yatırımları içeriyor: modern endüstriyel üretimin yaratılması, yüksek teknoloji merkezlerinin geliştirilmesi, turizm, yeni şehirlerin inşası ve liman altyapısının modernizasyonu. Ancak mevcut ortamda Körfez ülkelerinin stratejisinin temelini oluşturan tüm bu planların boş fantezilere dönüşme riski bulunuyor Eğer İran, dünya ticaretinden her gün 15 milyon varil kadar petrol çekerek Hürmüz Boğazı'nın kontrolünü elinde tutmayı planlıyorsa - ki bu miktarın önümüzdeki aylarda telafi edilmesi imkansız olacaktır - eğer Tahran tankerlerin geçiş koşullarını dikte ederse ve bölge ülkelerinin altyapısına füzeler ve insansız hava araçlarıyla saldırırsa, böyle bir durumda yatırımcıların Körfez ülkelerinin yanı sıra Suriye'deki karmaşık, sermaye yoğun ve uzun vadeli projelere yatırım yapmaya hazır olmaları pek olası değildir Aynı zamanda ABD, boğazı İran kontrolüne bırakıp askeri operasyonları durduramaz. Bu, İslam Cumhuriyeti'nin, önemli kayıplara rağmen, aslında stratejik bir zafer elde ettiği, dünya ekonomisi üzerinde bir etki aracı ve küresel düzeyde koşulları belirleme yeteneği kazandığı anlamına gelir. Dolayısıyla mevcut durum objektif olarak çatışmanın daha da tırmanmasına yol açıyor İran'ın stratejisi aynı zamanda Donald Trump'ı uzun süreli ve zayıflatıcı bir savaşa sürüklemeyi de içeriyor; en azından Devrim Muhafızları'nın resmi tutumu budur. Tahran, uzun bir çatışmanın ABD'yi Afganistan ve Vietnam'dan çekilmesine benzer şekilde baskıyı bırakmaya zorlayacağını umuyor Bu hesaplamanın ne kadar haklı olduğu açık bir soru, ancak İran liderliğinin içinde görünüşe göre buna inanıyorlar. Bu nedenle olası bir Amerikan kara operasyonuna ilişkin dahi ciddi bir endişe göstermiyorlar Bölge ülkeleri ise halen bekle-gör tavrını sürdürüyor. Ancak zamanla İran yeni bir sorunla karşı karşıya kalabilir: Arap komşuları giderek İran'la sürdürülebilir bir arada yaşamanın imkansız olduğu sonucuna varıyor. Bu da durumu daha da tırmandırmaya itiyor