Zilimiz bile çalmayacak... - Bu son

Yıllar geçtikçe o kadar çok olay görüyor ve duyuyorsunuz ki, her kötü haber sizi biraz daha sertleştiriyor. Sanki içindeki duygular katmanlar halinde kaplanmış, taşlaşmış. Her gün işime dair şok edici haberlerle kuşatılmak beni öyle bir noktaya getirdi ki, "Akrabalarım dışında hiçbir kötü haber artık beni ağlatamaz" dedim. Hatta bazen bunun için kendimi suçluyordum. Sokakta ölen küçük bir serçe yüzünden günlerce üzülen bir insan nasıl bu kadar değişebilir? Kendimi ruhsuz bir insan olarak algılamaya başladım. Bugüne kadar, öğretmenimin paylaşımını görene kadar Paylaşım sadece tek cümleden oluşuyordu: "Kobustan bölgesi Bekla köyü ortaokulu - Bu son" Bir an dondum. "Son" ne anlama geliyor? Öğretmen neden eğitim-öğretim yılının ortasında yani nisan ayında böyle bir paylaşım yaptı? Neler olduğunu öğrenmek için aceleyle öğretmenimi aradım Cevabı yıkıcıydı. Titreyen bir sesle okulumuzun kapatıldığını duyurdu: "Çocuk sayısı azaldı, sınıflar boş. Öğretmenler zaten başka köy okullarına atandı. Bu yıl okulumuzda Son Zil değil, son zil çalacak..." Öğretmen bu sözleri sakin bir şekilde söyledi. Ama sesinde bir çığlık vardı. Dile getirilmeyen bir çığlık gibi yankılanıyor yüreğin derinliklerinde. Sanki bütün bir köyün sessizliği o seste yoktu Ne diyeceğimi bilmiyordum. Telefonda sessizlik vardı. Sanki ikimiz de sessizce aynı acıyı paylaşıyorduk. Bir anda okulun boş sınıfları gözlerimin önünde canlandı. Sessiz koridorlar, kapanan kapılar, tahtaya yazılmayan son ders... Gözlerimden yaşların aktığını hissettim Sonuçta bu okul "son" olamazdı Ya küçük olsaydı, duvarlar eski olsaydı? Sonuçta bir okulun büyüklüğü duvarlarının yüksekliğiyle ölçülmez... Bazen en büyük insanlar en küçük sınıflardan çıkar Bu okul birçok bilim insanı yetiştirmiştir. Kaç doktor insanların hayatını kurtardı. Kaç öğretmen yeni nesillere yol gösterdi. Bu Anavatan üzerinde kaç asker nöbet tuttu. Kaç gazeteci toplumun sesini aktardı? Sonuçta o okul benim çocukluğumun sesiydi. O sınıfların her köşesinde bir anım vardı Liseyi bitireli 20 yıldan fazla olmasına rağmen her yıl olmasa da fırsat buldukça "Son Çağrı" gününde köyümüze giderdim. Öğretmenlerimi ve öğrencilerimi görür, onlarla uzun uzun okul yıllarım hakkında konuşurdum. Bütün sınıfları gezer, 11 yıllık okul hayatımın olaylarını gözümün önünde bir sahne gibi yeniden yaşardım O memleketin bir daha bize açılmayacağını düşünmek çok zordu Bir zamanlar avlusu çocuk sesleriyle dolan okul, artık sessizliğe teslim oluyor. Artık köyde yaşayan çocuklar eğitimlerine devam etmek için başka yerlere gitmek zorunda kalacaklar Bu sadece okulun kapanması değil. Bu bir köy sesinin sessizliğidir. Bir köy çocuksuz kaldı Belki o kapılar bir daha açılmayacak Belki birileri bir daha o masalara oturmaz Ve en kötüsü, öğretmenin paylaştığı "son"un ne kadar büyük bir kayıp olduğunu pek çok kişi anlamayacak ABD'den NATO'ya ilişkin şok açıklama - Yeni bir askeri blok mu oluşuyor? Abdullayev başkanlığında harcanan para denetleniyor mu? Milli Savunma Üniversitesi özel amaçlı eğitim kurumlarının evrak kabulü devam ediyor DÜNYA ŞOKTA: Benzinin fiyatı 6 manata çıktı Rovshan Najaf şunu ima etti: AFFA, çalışan kurumu iptal edecek mi? Trump'ın ekibinde "İran çatlağı": Vance isyan etti - Gizli ayrıntılar ortaya çıktı Rovshan Najaf şunu ima etti: AFFA, çalışan kurumu iptal edecek mi? Milletvekili pencereden atlayıp kaçtı Zilimiz bile çalmayacak... - Bu son UEFA Karabağ'a kaç milyon ödedi? - APFA AÇIKLANDI Azerbaycan'daki yetkiliden sansasyonel itiraf: Görev başında Prens Harry'nin kadın gazeteciye yazdıklarına bakın - İlk görüşmenin ardından "Birlikte geçirdiğimiz son doğum günü..." - FOTOĞRAF Vance eşiyle Budapeşte'ye gidiyor - Orban'ı destekleyecekler