Ama yine de Sakuralar çiçek açıyor

Fuji'nin Pembe Rüyası: Sakura'nın İzinde Japonya'yı görmedim. Ancak bu ülkenin tarihine, edebiyatına, kültürüne dair o kadar çok şey okudum ki bazıları benim neredeyse "Japon bilim adamı" olduğumu sandılar. Babamızın evinde Japonya ile ilgili birçok kitap vardı. Daha sonra "güneşin doğduğu ülkeye" aşık olmak için bir kitap okumanın yeterli olduğunu fark ettim - Vsevolod Ovchinnikov'un Sakura Şubesi O kitabı okuduğumdan beri sakuranın, o güzelliğin canlı olarak çiçek açtığını görmek istiyorum. Sanki bahar bir sabah sessizce gelip yerdeki tüm ağaçlara "zamanı geldi" diye fısıldıyor. Ve o anda dünya bir anda pembeye dönüyor. Doğa en zarif şiirini yazmaya başlıyor Japon kirazı Sakura, bir ağaçtan çok daha fazlasıdır, bir mevsimin nefesidir. Yaprakları o kadar narindir ki rüzgar estiğinde havaya pembe kar yağıyormuş gibi görünür. Ağacın altında duran adam başını kaldırdığında gökyüzünü değil çiçeklerden oluşan bir gökyüzü görür Uzakta bulutların arasından sessiz ve heybetli bir dağ yükseliyor: Fujiyama. Japonların "Fuji-san" adını verdikleri bu dağ, onlar için sabrın, istikrarın ve varlığın sembolüdür. Zirvesi genellikle karla kaplıdır; sanki bulutlardan doğmuş gibi. Pembe sakura denizi ile beyaz kar zirvesinin bu buluşması belki de doğanın yarattığı en zarif kontrasttır Japon kültüründe sakura sadece bir güzellik değil aynı zamanda yaşamın geçiciliğinin de sembolüdür. Çiçekler çok az yaşar: birkaç gün, bazen bir hafta ve sonra sessizce yere düşerler. Japonlar bu anı derinden yaşıyor. Buna Hanami denir - "çiçeklere bakmak". Aileler ve arkadaşlar sakura ağaçlarının altında oturup çay içip bu güzelliği izliyorlar. Çiçeklerin çabuk solduğunu biliyorlar; ama bu yüzden bu an onlar için değerlidir Yaprakların rüzgarda dans etmesini ve yere düşmesini izlemek aslında hayatın geçiciliğini kabullenmek ve o güzelliğin her saniyesinden keyif almaktır. Belki de Japon estetiğinin en derin keşfi şudur: Güzellik güzeldir çünkü sonsuz değildir Fuji ise tam tersi. Sakura geçicidir, Fujiyama ise binlerce yılın ihtişamıdır. Birinde zamanın zarafeti, diğerinde heybeti. Bu iki görüntü birlikte Japon ruhunu yaratıyor: geçici güzellik ve sonsuz ihtişam Büyük haiku ustası Matsuo Basho bir şiirinde şöyle demiştir: "Çiçekler düştüğünde sanki baharın kalbi toprağa dökülür." Bu basit ama derin duygu, Japon şiirinin ruhunu taşıyor Başo, sakura ağacını geçmişle gelecek arasında bir köprü olarak görüyordu: "Ne kadar anılara baktım bu sakuralara..." Bu satırlar sakuranın büyüsünü çok güzel ifade ediyor. Sakura her yıl aynı şekilde çiçek açsa da her bahar bize geçmiş günleri, kaybettiğimiz ve kazandığımız duyguları hatırlatır Kobayashi Issa, sakuranın güzelliğine hayranlığını dile getirdi: "Dünya bir cehennem ama sakura hâlâ çiçek açıyor..." pembe kar yağıyor – İnsan her zaman kalıcı olanın yanında fani olanın değerini anlamaya çalışır. Japonlar bunu binlerce yıldır yaşıyor: Çay törenlerindeki odaklanmanın, şiirlerindeki felsefi derinliğin ve doğaya saygının temelinde bu denge yatıyor. Sakura çiçek açtığında tüm Japonya nefesini tutar, herkes bir anlığına durur ve hayatın ne kadar değerli olduğunu hatırlar O anı yaşamak, o rüzgarın getirdiği pembe yaprakların arasından Fuji Dağı'na bakmak insanın iç dünyasıyla barışması, evrenin bir parçası olduğunu hissetmesidir Bir şeyden eminim: Eğer orada olursam, Japonlar gibi "Mono no avare"yi - sakura felsefesini tüm varlığımla hissedeceğim. "Mono no avare", olayların ve anların geçiciliğinden doğan hafif bir üzüntü ve merak duygusudur. Sakuranın açması insan ruhuna bir ayna tutar: Çiçek ne kadar güzel olursa o kadar çabuk solar. Ancak bu solma onu daha değerli kılıyor. Bu nedenle Japonya'da sakura mevsimi bir kutlama değil meditasyondur